Ephemerides_Marianorum_2017

że podłączą telefon. Nigdzie nie chodziłem. Przez 10 lat, gdy tam praco- wałem, nawet w sklepie nie byłem, tylko raz na początku, kiedy przyje- chałem, byłem kupić wodę po goleniu. Wszystko to, co było potrzebne, przynosili ludzie. A to nie było jakieś wielkie interesujące miasto, w któ- rym można było zobaczyć coś ciekawego. Były tam zwykłe budynki, jak wszędzie w Związku Radzieckim. Nic nadzwyczajnego. Chorować nie chorowałem, było tak jak było. Takie były początki. Powoli poznawałem ludzi. Przyjeżdżałem do każdej wioski, ludzie po- kazywali mi, że w większych wioskach było nawet po kilka domów mo- dlitwy. Tam, gdzie byli Niemcy czy Polacy, były narodowościowe rozgra- niczenia. Niemcy modlili się oddzielnie, Polacy oddzielnie. Były to zwy- kłe domy, gdzie mieszkała jakaś wdowa, która dawała swój największy pokój, żeby ludzie mogli zbierać się na modlitwę i tam się modlili. Mo- dlitwy były długie, odmawiali po trzy różańce, koronki, wszystkie modli- twy, jakie umieli. Władza już im tego nie zabraniała. Kontrolowała przede wszystkim, żeby nie było młodzieży. A poza tym było im już wszystko jedno. Wiedzieli, że ze starymi ludźmi już się wiele nie da zrobić. Mo- głem jeździć po wioskach, ale postawili mi warunek, żebym za każdym razem, gdybym chciał jechać, zwracał się do nich po zgodę. A władza zgadzałaby się na wyjazd albo nie. Nigdy nie zwracałem się o taką zgo- dę do władz i dobrze robiłem. Jak przyjechali ludzie z jakiejś wioski, to z nimi jechałem. Pogotowie też nie pyta, czy może jechać do chorego, po prostu jedzie, tak samo i ksiądz. Władze tłumaczyły, że jestem jeden i dbają, żebym się nie przemę- czył, bo przecież trzeba służyć wielu ludziom. Takie argumenty przed- stawiali – tak jakby się mną martwili – jak wilk owcą. Powoli przyglą- dałem się. W Krasnoarmiejsku byli Niemcy i Polacy, chciałem służyć jednym i drugim, odprawiając msze św. i po niemiecku, i po polsku. Później były dwie msze św. po polsku i jedna po niemiecku. Po jakimś czasie, zdaje się w 1986 roku, pozwolono na budowę kościoła w Kielerowce. Wszystko powoli się rozwijało, także we wioskach. Zdarzyło się, że pewien ksiądz uciekł z domu starców w Polsce, miał 76 lat. W swojej nadgorliwości po- jechał do Kazachstanu, żeby tam pomagać. Jakaś dobra „Polaczka” wy- płakała się przed nim i tak się rozczulił, że chciał jej pomóc. Nie wiedział jednak, że ludzie, którzy do niego przybyli, byli prowadzeni przez KGB. On miał 76 lat, a ja miałem 30. Jakby przyjechał, to mnie by wyrzuci- li, bo po co miałoby być dwóch księży. Oczywiście uczciwego, starego, Jan Paweł Lenga MIC 514

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==