Ephemerides_Marianorum_2017
tam pracował i również tam został uwięziony. Razem z ks. Kuczyńskim uwięziona była Wiktoria Jasińska, która mu pomagała. Było to za cza- sów Chruszczowa w 1956 r. Wtedy przyjeżdżali na koniach, bryczka- mi, teraz w każdej wiosce były samochody i przyjeżdżali po mnie, żeby mnie zabrać. Nie umiałem wtedy jeździć ani nie miałem prawa jazdy. Myślałem, że samochód mi niepotrzebny, skoro wokół wszyscy mają sa- mochody. Zacząłem interesować się tym kupionym domem i remonto- wałem go. Powiedziałem do mężczyzn, że trzeba z nim coś zrobić mimo niewiadomej, co potem z nim będzie. Po jakimś czasie wezwało mnie KGB i powiedzieli, że skoro tu jestem, to muszę dać im dokument, kto mnie wyświęcił. Nie chodziło im o to, że jestem wyświęcony, ale chcieli wiedzieć, który biskup mnie wyświęcił. Gdy go wydam, będzie za to ukarany. Powiedziałem im, że niech wystarczy to, co napisałem w liście i że więcej nie chcę mieć z nimi nic do czynienia. Kilka osób z parafii pojechało do Rygi do kard. Wajwodsa, aby poprosić go o dokument po- twierdzający, że ja zostałem skierowany do Tainszy. Kardynał znał mnie, ale bał się wystawić oficjalny dokument. Mógł powiedzieć, że mnie zna, ale gdyby dał dokument, to pytaliby go, jakim prawem byłem wyświę- cony. Odpowiedział wtedy mądrze władzom, że jak pozwolą mu napi- sać, że jestem księdzem, to napisze. Powiedział to przy świadkach, przy osobach, które do niego przyjechały. I to był taki mały punkt zaczepie- nia dla mnie. Od tego można było zacząć. Po pół roku znów zawezwali mnie na KGB i chcieli, abym z nimi współpracował. Powiedziałem, że do tego się nie nadaję, sumienie nie pozwala mi tego robić. I że przez to, co robię, to też im jako władzy po- magam, żeby ludzie byli dobrzy, nie pili itd. Po jakimś czasie uspokoili się, ale od czasu do czasu przypominali o sobie, żebym o nich nie zapo- mniał. Myślę, że innym, którzy nie byli tak stanowczy, nie było łatwo. Nieraz, gdy nie chcesz powiedzieć nic ludziom, to nosisz to tylko w so- bie, a oni potrafią rozmawiać z ludźmi. Może ze względu na to, że nie było tam młodzieży, a pracy było dużo, pozwolili mi tam pracować. Zdarzało się, że wołali i mówili, iż ka- zania były nie takie, że trzeba było inaczej powiedzieć. Odpowiadałem: dobrze, że mnie wołacie i poprawiacie, ja staram się nic przeciwko wam nie mówić. Mówię to, co jest napisane w Biblii. Przychodzili różni szpie- dzy, wśród ministrantów było pięciu starszych, których wzywali i pyta- li, co mówiłem, co robiłem, jaki tryb życia prowadzę, gdzie chodzę. Nie miałem telefonu i trudno im było podsłuchiwać, dlatego zaoferowali mi, Początki pracy w Kazachstanie (1980–1990). Wspomnienia 513
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==