Ephemerides_Marianorum_2017

Zmarł przy ołtarzu, czy na zawał, czy na udar… Był to Łotysz, kapu- cyn. Został pochowany w Krasnoarmiejsku. Miejscowi powiedzieli rów- nież, że temu księdzu kupiono dom, by miał gdzie mieszkać, gdyż po- czątkowo mieszkał u ludzi, ale to nie było dobre rozwiązanie. Z kupio- nym domem jednak nic nie zdążył zrobić i stoi niezagospodarowany. Nie wiedziałem, czy władze mnie przyjmą, przyjechałem tam tak po prostu, chcąc spróbować coś zrobić z tym domem. Pomyślałem, że jeśli przyjmą mnie, to będę mieszkał w tym domu, a jeśli nie, to kto inny zamiesz- ka. Oczywiście było większe prawdopodobieństwo, że mnie władze nie przyjmą, tym bardziej że zostałem wypędzony z Tadżykistanu. Z Tadży- kistanu wyrzucono mnie za pracę z młodzieżą. Przychodzili tam do ko- ścioła przede wszystkim Niemcy i mieliśmy wybudować nowy większy kościół. Przychodziły tłumy i nikt nie wiedział, że za kilka lat oni wszy- scy wyjadą. Tutaj byli Polacy i to wszyscy starsi, młodzieży praktycznie nie było, czasami dzieci przychodziły do kościoła. Nie wiedziałem, od czego zacząć. Oprócz pobytu w Tadżykistanie nie miałem żadnej prak- tyki duszpasterskiej, ani możliwości, by się przyglądać takiej pracy, co i jak robić. Pewnego razu przyszli ludzie, którzy pracowali przy kościele, mówiąc, że władza każe brać 3 ruble za chrzest, a 5 rubli za ślub. Od- powiedziałem im, że nie będziemy brać ani 3, ani 5 rubli, bo wszyst- ko będzie za darmo. Tak jak powiedział Chrystus, darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Oni powiedzieli, że mogą zamknąć kościół. A ja im na to: wy i tak już jesteście zamknięci, bo do kościoła chodzą tylko sami starzy ludzie. Kiedy pracowałem w Krasnoarmiejsku trzeba było płacić na fundusz pokoju. Z każdego kościoła pobierano wielkie pieniądze na ten fundusz. Tainsza płaciła 1000 rubli na rok, były to ogromne pienią- dze. Po kilku latach płaciliśmy tylko 50 rubli. Oskarżali mnie, że byłem przeciw temu pokojowi. A ten pokój polegał na tym, że tymi pieniędz- mi wspierano ruchy komunistyczne na całym świecie. Powoli poznawałem ludzi, pytałem, czy są w pobliżu wioski potrze- bujące kapłana – wtedy jeszcze ich nie znałem. Poinformowano mnie, że są ludzie, którzy zbierają się po wioskach na modlitwach. Tu było miej- sce centralne, tu się wszyscy zjeżdżali, jak był ksiądz. Postanowiłem, że pojadę do jakiejś wioski zobaczyć, jak to wygląda, co tam jest. Jak za- cząłem jeździć, to dotarłem do 81 wiosek. Mieszkańców było od 1 do 5 tys. Nie wszyscy oczywiście byli katolikami. Odwiedzałem ich, spo- wiadałem od rana do wieczora, mnóstwo ludzi nie spowiadało się od sześćdziesięciu lat. Wcześniej był tam ks. Józef Kuczyński, który kilka lat Jan Paweł Lenga MIC 512

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==