Ephemerides_Marianorum_2017
Zmarł przy ołtarzu, czy na zawał, czy na udar… Był to Łotysz, kapu- cyn. Został pochowany w Krasnoarmiejsku. Miejscowi powiedzieli rów- nież, że temu księdzu kupiono dom, by miał gdzie mieszkać, gdyż po- czątkowo mieszkał u ludzi, ale to nie było dobre rozwiązanie. Z kupio- nym domem jednak nic nie zdążył zrobić i stoi niezagospodarowany. Nie wiedziałem, czy władze mnie przyjmą, przyjechałem tam tak po prostu, chcąc spróbować coś zrobić z tym domem. Pomyślałem, że jeśli przyjmą mnie, to będę mieszkał w tym domu, a jeśli nie, to kto inny zamiesz- ka. Oczywiście było większe prawdopodobieństwo, że mnie władze nie przyjmą, tym bardziej że zostałem wypędzony z Tadżykistanu. Z Tadży- kistanu wyrzucono mnie za pracę z młodzieżą. Przychodzili tam do ko- ścioła przede wszystkim Niemcy i mieliśmy wybudować nowy większy kościół. Przychodziły tłumy i nikt nie wiedział, że za kilka lat oni wszy- scy wyjadą. Tutaj byli Polacy i to wszyscy starsi, młodzieży praktycznie nie było, czasami dzieci przychodziły do kościoła. Nie wiedziałem, od czego zacząć. Oprócz pobytu w Tadżykistanie nie miałem żadnej prak- tyki duszpasterskiej, ani możliwości, by się przyglądać takiej pracy, co i jak robić. Pewnego razu przyszli ludzie, którzy pracowali przy kościele, mówiąc, że władza każe brać 3 ruble za chrzest, a 5 rubli za ślub. Od- powiedziałem im, że nie będziemy brać ani 3, ani 5 rubli, bo wszyst- ko będzie za darmo. Tak jak powiedział Chrystus, darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Oni powiedzieli, że mogą zamknąć kościół. A ja im na to: wy i tak już jesteście zamknięci, bo do kościoła chodzą tylko sami starzy ludzie. Kiedy pracowałem w Krasnoarmiejsku trzeba było płacić na fundusz pokoju. Z każdego kościoła pobierano wielkie pieniądze na ten fundusz. Tainsza płaciła 1000 rubli na rok, były to ogromne pienią- dze. Po kilku latach płaciliśmy tylko 50 rubli. Oskarżali mnie, że byłem przeciw temu pokojowi. A ten pokój polegał na tym, że tymi pieniędz- mi wspierano ruchy komunistyczne na całym świecie. Powoli poznawałem ludzi, pytałem, czy są w pobliżu wioski potrze- bujące kapłana – wtedy jeszcze ich nie znałem. Poinformowano mnie, że są ludzie, którzy zbierają się po wioskach na modlitwach. Tu było miej- sce centralne, tu się wszyscy zjeżdżali, jak był ksiądz. Postanowiłem, że pojadę do jakiejś wioski zobaczyć, jak to wygląda, co tam jest. Jak za- cząłem jeździć, to dotarłem do 81 wiosek. Mieszkańców było od 1 do 5 tys. Nie wszyscy oczywiście byli katolikami. Odwiedzałem ich, spo- wiadałem od rana do wieczora, mnóstwo ludzi nie spowiadało się od sześćdziesięciu lat. Wcześniej był tam ks. Józef Kuczyński, który kilka lat Jan Paweł Lenga MIC 512
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==