Ephemerides_Marianorum_2017

Początki pracy w Kazachstanie (1980–1990). Wspomnienia 511 miałem się spotkać. Powiedzieli, że trzeba jeszcze dojechać tam miejsco- wym busem. Kiedy przyszedłem do tej osoby, widziałem, że jest trosz- kę wystraszona. Była sama w domu, nie wiedziała, co za człowiek do niej przyszedł. Pokazałem jej zdjęcie, że jestem księdzem. Zrobiło się jej lżej na sercu. Była to babcia Rudnicka, bardzo uczciwa osoba. Ksiądz nawet pozwalał jej mówić kazania, kiedy ludzie zbierali się na nabożeń- stwach, a jego nie było. Dobrze znała naukę Kościoła, a rzadko się zda- rzało, żeby ktoś miał tak szeroką wiedzę. W tym samym czasie miały wrócić z Tadżykistanu te dwie kobiety, które pojechały szukać księdza. Kiedy one wróciły pod wieczór, ja byłem już na miejscu. Jak to prędko Pan Bóg posłał im księdza… Od tego momentu wszystko się zaczęło. Miejscowi mówili po ukra- ińsku, babcia Anna Rudnicka mówiła po polsku. Pomyślałem, co tu ro- bią Ukraińcy, skąd tu się wzięli, odpowiedzieli, że są z Ukrainy – mo- dlą się po polsku, ale rozmawiają po ukraińsku, „po naszemu”. Dali mi się napić prawdziwego mleka od krowy, potem zastanawiali się, gdzie mam mieszkać. Było mi wszystko jedno, gdzie będę nocować, ale ko- biety zaczęły się nad tym głowić. Jedna z kobiet, która była w Tadżyki- stanie, miała córkę, o której było wiadomo, że się źle prowadzi, druga, Wiktoria Jasińska, niezamężna, miała dwa pokoje i ona powiedziała ko- bietom, że jeśli poślą księdza do tamtej i przyjdzie jej córka, to kto wie, jak to się skończy. Dlatego lepiej, by to ona wzięła mnie do siebie. Ona będzie mieszkała w jednym pokoju, a ja w drugim. W pokoju był pie- cyk, na którym można było ugotować coś do jedzenia, jednocześnie słu- żył on do ogrzewania. I tak to się zaczęło, jak wspominałem, 22 maja 1981 roku. Nigdy do tej pory tam nie byłem, nie znałem historii tam- tych stron. Słyszałem tylko nieraz, że księża jeżdżą bardzo daleko w głąb Rosji, do Kazachstanu, ale nic mi to nie mówiło, nie wiedziałem, jak to wygląda. Po pierwszej nocy zastanawiałem się, jak służyć tym ludziom. Pokazali mi kościół, który był przebudowany z domu mieszkalnego. Był zadbany, w środku zamiast poddasza zrobione było łukowate sklepie- nie wykonane przez miejscowych ludzi, kościół był wyremontowany. Od razu przekazywali sobie wiadomość, że jest ksiądz i będzie sprawo- wana msza św. Zachęcano: Przyjeżdżajcie. Było to kilka dni przed nie- dzielą, więc kto mógł, to przyjechał. Później powiedzieli mi, że dwa lata przed moim przyjazdem w czasie mszy św. zmarł u nich ksiądz. W uro- czystość Bożego Ciała była taka spiekota i tak brakowało powietrza, że nawet świece nie chciały się palić, a on biedny tego nie wytrzymał.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==