Ephemerides_Marianorum_2017
w morzu, już się tym bardzo nie przejmowali i nie zabraniali, tym bar- dziej że wierni to byli przede wszystkim starsi ludzie. Przychodziło trochę młodzieży z pobożniejszych rodzin. Miałem też 15 ministrantów, którzy mieli od 10 do 15 lat. Mogli mnie za to posadzić, gdyż dopiero od 18 roku życia można było chodzić do kościoła itd. Ubrani byli w czerwone kardynalskie stroje i tak służyli do mszy św. Dzieci, które przychodzi- ły, też nie były prześladowane z tego powodu. Byli też starsi ministran- ci, po poduczeniu przychodzili częściej na msze św. i pomagali. Nie pa- miętam, by wtedy kogoś prześladowali czy wsadzili do więzienia za wia- rę. Władza była tak pewna siebie, że nie chciała robić z nas męczenni- ków, tym bardziej że byli tam przede wszystkim starzy ludzie. Ja byłem najmłodszy w kościele. Miałem 30 lat, reszta po 60-70 lat. Przychodzi- ły same kobiety. Był jeden mężczyzna, ale wszyscy dmuchali i chuchali, żeby nie umarł, jak wchodził do kościoła. To było tragiczne, że nie było mężczyzn, za to kobiety były gorliwe. W miejscowościach, gdzie były ze- latorki – tak je nazywaliśmy – ludzie zbierali się po domach na modli- twie. Gdy przyjechał ksiądz, to do takiego domu go prowadzono i tam też spowiadał. Bardzo dobrze to wszystko było organizowane. Dzięki ich aktywności można było dotrzeć do różnych wiosek, była dobra współ- praca między nimi a księdzem. Była jedna wioska, w której babcia świę- ciła wodę – kiedyś ktoś jej pozwolił, ale jak był już ksiądz na miejscu, ona nadal to robiła i czuła się „wielką osobą”. Gdy mówiono jej, że to się nie godzi, to ona odpowiedziała księdzu, że chce jej zabrać kawałek chleba. Rzadko zdarzali się tacy uparci ludzie, którzy nie rozumieli, o co chodzi. Więcej było osób, które pomagały. Początki pracy w Kazachstanie (1980–1990). Wspomnienia 517
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==