Ephemerides_Marianorum_2017

ku innych. Akta pozostałych zebrań potraktowane zostaną raczej ha- słowo, z dokładniejszym jednak omówieniem ważniejszych spraw. Na pierwszym spotkaniu marianów w 1685 roku powzięto pięt- naście uchwał 131 . Trudno powiedzieć, by wnosiły one wiele nowego. Zgromadzenie w chwili ich wprowadzania liczyło formalnie dwanaście lat, współbraci było zaledwie kilkunastu, a Ojciec Założyciel miał peł- ną kontrolę nad rozwojem mariańskiego instytutu. Cel był więc raczej taki, by mocniej niektóre kwestie uwydatnić, by tak skłonić do wierniej- szego i staranniejszego ich zachowywania. Był to również wyraz troski fundatora, by po jego śmierci niczego w sprawach istotnych nie zmie- niać. Spośród tych piętnastu punktów do tematyki liturgiczno-dewo- cyjnej odnoszą się dwa. Uchwała siódma stanowi przypomnienie, by ściśle według wskazań Norma vitae odprawiane były wszystkie prak- tyki pobożne, które następnie się wymienia 132 . W punkcie piętnastym natomiast mowa jest o potrzebie niesienia pomocy wiernym zmarłym, szczególnie – co jest pewną nowością w stosunku do pierwszych kon- stytucji – żołnierzom i zmarłym wskutek zarazy 133 . Od tego czasu aż do roku 1702 brak jakichkolwiek dokumen- tów, które potwierdzałyby odbycie jakiejś kapituły zakonnej 134 . Bartec- ki pisze, że w latach 1699 i 1701 odbyły się kongregacje generalne, pierwsza dla wyboru prokuratora, który prowadziłby konieczne sprawy w Rzymie, druga zaś – aby się wypowiedzieć w sprawie przyjęcia przy- słanej Reguły Dziesięciu Cnót Najświętszej Maryi Panny, według której to reguły marianie mieli składać śluby uroczyste i według której zostali zatwierdzeni przez Stolicę Apostolską 135 . Pierwsza właściwa kapituła ge- 131 Bartecki z nieznanych przyczyn podaje tylko 13 uchwał, opuszczając nn. 9 i 13. 132 PCE [Prot.Ord. 157] nr 7 CapGen, s. 2. 133 PCE [Prot.Ord. 157] nr 15 CapGen, s. 3. 134 Były w tym czasie tylko listy o. Stanisława, które zostaną omówione w dalszej części opracowania i Synopsa (już omówiona). 135 Tę informację podaje ks. Bartecki, powołując się na Sydrego i Navikevičiusa, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie nazywa ich, jak oni, kapitułami, lecz kongregacja- mi. Oto pełna treść przypisu, który zamieścił w swojej pracy: Sydry S., w swojej książce „O. Stanisław Papczyński i jego dzieło” […] oraz ks. Navikevičius Gregorio w „Stanislao di Gesu Maria Papczyński” […] podają te dwie kongregacje jako ka- pituły generalne, jednak żadne dokumenty tego nie potwierdzają, nie ma bowiem żadnego dokumentu zwołującego, ani też protokółów odbycia tych Kongregacji, mimo że zachowały się protokóły ze starszej pierwszej Kapituły Generalnej i następnych odbytych później, najbliżej po śmierci Ojca Stanisława w 1702 r. Dlatego należy Rafał Zalewski MIC 38