Ephemerides_Marianorum_2017

na próżno szukać w kodeksach prawa. Instytucją ustanowioną dla re- wizji życia zakonnego i wydawania koniecznych rozporządzeń jest ka- pituła 126 . Do czasu odnowienia Zgromadzenia odbyło się 27 kapituł, licząc od pierwszej z 1702 roku. Wcześniej, jeszcze za życia Założycie- la, w 1685 roku odbyło się zebranie przypominające kształtem kapi- tułę, choć takie jego nazwanie nie jest ścisłe. Kapituły wyborcze były zwoływane zwyczajnie co trzy lata, pozostałe, które o. Papczyński na- zywał zgromadzeniami diecezjalnymi 127 , a które w późniejszym czasie nosiły nazwę kongregacji generalnych – co roku 128 . Kapituła wydawała uchwały, które – o ile nie zaznaczono inaczej – obowiązywały do mo- mentu następnej kapituły. Uchwały te były najczęściej bardzo konkret- nymi przepisami (postanowieniami), mającymi regulować szczegółowy wycinek życia marianów. Zbiór dokumentów każdej kapituły i kongregacji zawierał list zwo- łujący ( litterae innotescentiales ) zarządzenia kapitulne ( ordinationes ca- pitulares lub puncta sancita ), a niekiedy również – w formie załączni- ka – inne dokumenty czy listy, jak chociażby bulle i dekrety papieskie. Akty kapituł mariańskich są bardzo cennym źródłem do badań nad li- turgią i pobożnością instytutu, poszczególne wskazania czy zarządzenia są bowiem świadectwem istnienia realnych trudności, niedomagań czy potrzeb, które były aktualne w pewnym okresie jego istnienia. Zawie- rają wiele drobnych i szczegółowych rozwiązań, które są jednak dowo- dem troski o właściwy poziom życia kultycznego zakonu, czego skrajnie wyraźnym przykładem jest zdanie przytoczone na początku poprzed- niego punktu 129 , które – nie wypowiedziane przecież u początków za- konu albo też do wstępujących do niego nowicjuszy – każe myśleć, że były realne powody, by prawdę tę przypomnieć 130 . Szczegółowej analizie poddane zostaną w tym miejscu postanowie- nia kapituł i kongregacji w początkowej fazie rozwoju Zgromadzenia, tj. do roku 1722 (rok później wydano Statuty) oraz – wybiórczo – kil- 126 Por. NV IX, 2; K 237; KPK, kan. 631, §1. 127 NV IX, 2. Bartecki ma „konferencje generalne” – zob. F. Bartecki, Rozwój prawa partykularnego zakonu …, 49. 128 Od 1732 r., kiedy to – w Skórcu – odbyła się pierwsza. 129 Zob. pierwsze zdanie paragrafu 1 z przypisem 4. 130 CapGen, s. 369. W dalszej części następuje zarządzenie odnośnie do uczęszcza- nia do chóru, sugerujące, że zbyt często się z tego, pod pozorem pilnych zajęć, zwalniano. Źródła poznania liturgii i pobożnych praktyk marianów... 37