Ephemerides_Marianorum_2017
potem rozpocznie się nowe życie religijne na Litwie. Ostatecznie wszyst- ko w rękach Bożych. Nie ten jest wart czegoś, który sadzi i nie ten, któ- ry podlewa, lecz Pan Bóg, który daje wzrost i urodzaj. Módlcie się, żeby wszystko wyszło ku większej chwale Boga 37 . Do Kowna Matulewicz wrócił dopiero 22 kwietnia. Tak jak prze- widział, nie było łatwo uzyskać zgody rządu w sprawie utworzenia li- tewskiej prowincji kościelnej, w końcu jednak osiągnął i to. Od 1 maja rozpoczęły się konsekracje nowych biskupów. Sam Matulewicz konse- krował Mečislovasa Reinisa i Juozapa Kuktę. Uroczystości odbyły się w Kownie 16 maja 1926 r. Uczyniwszy to wszystko, abp Matulewicz szybko wybrał się do Ameryki, by uczestniczyć w Kongresie Eucharystycznym w Chicago. Wziął ze sobą Buczysa, który tę podróż dokładnie i rzeczowo opisał w „Šaltinisie” (1926, 22 i 23). Wspomniał o wszystkich ludziach, któ- rych spotkał Matulewicz, ukazał wszystkie okoliczności i towarzyszą- ce temu wyjazdowi nastroje. Po zakończeniu kongresu Matulewicz od- wiedzał litewskie parafie w Ameryce (otrzymał 91 zaproszeń). Wszę- dzie się zatrzymywał, wygłosił po jednym lub dwa kazania, wielu oso- bom udzielił sakramentu bierzmowania, wszędzie spotykały go tłu- my ludzi. Obrazowy opis podróży Buczys kończy emocjonalnymi wy- rażeniami, z których można odczuć, jak bardzo sam szanował i kochał abpa J. Matulewicza. Niechętny, by publicznie okazywać swoje emocje, tu Buczys mówi z prawdziwym natchnieniem. To pamiętne lato 1926 r., gdy z Arcy- biskupem w czasie największych upałów czerwca i lipca spotykali się z amerykańskimi Litwinami, porównuje z pełnymi utrapień, ale apo- stolsko owocnymi podróżami św. Pawła. Zwykle w Ameryce nie można zebrać większych tłumów, gdyż upały wymiatają wszystkich w pola, lasy i nad morze. Ale na spotkanie arcy- biskupa zbierają się największe tłumy, jakich dawno nie pamiętano. Ko- ścioły były przepełnione. Spotykany, witany jest przepięknie, z najwięk- szym entuzjazmem, żegnany ze łzami. Amerykańscy Litwini, którzy tyle lat nie widzieli litewskiego biskupa, nie mogą się nacieszyć. Oprócz tego w osobie arcybiskupa Jerzego schodzi się pamięć drogiego Wilna i pro- mienie Stolicy Apostolskiej, której jest wizytatorem. 37 List do ks. Fr. Buczysa (Rzym, 29 marca 1926), Ll 272-273. Ona Mikalilaitė MVS 116
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==