Ephemerides_Marianorum_2017

Obecność Jego Ekscelencji w Ameryce wiele osób przyciągnęła do Boga i naprawy życia, odświeżyła miłość do Ojczyzny, wzmocniła li- tewskość w młodzieży, która ją traciła, dała nowe siły do pracy naszym szlachetnym zamorskim braciom. Przez całe lato Arcybiskup podróżuje. Codziennie jest w innym miej- scu, nocą w podróży, w dzień pracuje, nocą znów w podróży. Tego lata, odwiedzając amerykańskich Litwinów, przemierzy nie mniej niż 5000 kilometrów. Wiedząc, że Ekscelencja nie ma mocnego zdrowia (choruje na gruźlicę kości), trzeba podziwiać jego siłę ducha, która pozwala mu uczynić tyle, czego nie dałby rady nawet najzdrowszy mężczyzna 38 . Później, w 1933 r., w pisanym do monografii artykule Buczys doda- je także ocenę ponad dwustu kazań, które Matulewicz wygłosił w Ame- ryce. Wśród wielu kazań, które wysłuchałem, brzmiała struna zapra- szająca słuchaczy do świętości. Myślałem, że to za dużo dla nas, któ- rzy musimy najpierw posiąść niższe stopnie moralności. Bardzo mi się nie podobało, że śp. arcybiskup do świętości zachęcał zatopionych w roz- rywkach Amerykanów. Teraz rozumiem, że mówiąc innym, mówi tak- że i do siebie. Dla niego stopień świętości był już blisko i nadchodził czas wstąpić nań 39 . Franciszek Buczys, będąc już blisko osiemdziesięcioletnim starusz- kiem, kiedy skończył dyktować wspomnienia swego życia prof. Zeno- nasowi Ivinskisowi, swoją ręką dopisał, dlaczego nie może zgodzić się, by uważano go za patriarchę Litwy. Według niego, pierwszym patriar- chą naszego narodu jest bp Maciej Wołłączewski, po nim tego tytułu wart jest tylko abp Jerzy Matulewicz. Pod koniec życia Franciszek Buczys przypomina sobie, jak był ra- zem z Matulewiczem i to „bycie razem” dawało mu wiele pociechy: W tym samym gimnazjum mariampolskim się uczyliśmy, w tym sa- mym czasie rozpoczęliśmy studia i tego samego dnia w tej samej Akade- mii Petersburskiej je skończyliśmy. Oficjalnie tego samego dnia i godziny wstąpiliśmy do Zakonu Marianów… 40 . Przypomniawszy sobie i to, jak w czwartek 26 stycznia 1927 r. w klinice Hagentorna w Kownie pro- szony był przez umierającego Matulewicza o przyniesienie Najświętsze- go Sakramentu i udzielenie namaszczenia chorych, Buczys 15 kwietnia 38 „Šaltinis” (1926 VI 12) nr 23. 39 AJM, 24. 40 P. Būčys, Atsiminimai …, t. II, 189. Przyjaźń ks. Franciszka Buczysa MIC (1872-1951) i bł. Jerzego Matulewicza MIC (1871-1927) 117

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==