Ephemerides_Marianorum_2017
sób pobudzając się, będziecie dążyć ku dobremu. Doprawdy, zła i sła- bości nigdzie nie brak 30 . Choć tylko krótko wspominając o swych trudnościach w Wilnie, Matulewicz nie taił swego ciągłego cierpienia. Kończąc list z 15 czerw- ca 1925 r. wspomniał, że ma nadzieję, iż Ojciec Święty pozwoli mu opuścić Wilno jeszcze w tymże roku. Po zawarciu konkordatu pomiędzy rządem Polski i Stolicą Apostol- ską oraz ustanowieniu Wilna stolicą arcybiskupią bp J. Matulewicz nie mógł tam pozostać. Czekając na odpowiedź Piusa XI na prośbę zwol- nienia go z Wilna, tak pisał: Mnie tutaj duszno i niezmiennie ciężko. Ustawiczne oszczerstwa i napaści w gazetach i w ogóle – swoje robią. Może Ojciec Święty zlituje się nade mną i zabierze mnie z Wilna. Wola Boska. Ile tu trzeba się nacierpieć, to tylko sam Bóg wie i widzi. Tylko tym się pocieszam i uspokajam, że Chrystusowi jeszcze gorzej było na świecie, chociaż był najniewinniejszy. Kto wie, kiedy Bóg pozwoli nam się zobaczyć? Bardzo stęskniłem się za Wami wszystkimi. Bardzo bym chciał jeszcze trochę popracować dla Zgromadzenia 31 . Gdy w lipcu Matulewicz dowiedział się, że Ojciec Święty przyjął jego dymisję, szybko i po cichu opuścił Wilno. Już na początku sierpnia był w Rzymie. Stamtąd napisał do Buczysa, że jego trudności w Wil- nie już się skończyły i prosił, by właściwie przedstawić jego zachowa- nie społeczeństwu litewskiemu. Jeśliby litewskie gazety w nieodpowiedni sposób interpretowały moje zwolnienie się z Wilna lub ośmielały się robić zarzuty Ojcu Świętemu, wyjaśnij, że inaczej nie można było postąpić. Dłużej tam pozostawać nie mogłem. Byłoby to szaleństwo. Ojciec Świę- ty, zwalniając mnie, dokonał prawdziwego dzieła miłosierdzia i jeszcze jeden raz więcej okazał mi swoje prawdziwie ojcowskie serce 32 . Po spotkaniu z Ojcem Świętym i odbyciu rekolekcji u benedyk- tynów bp Matulewicz rozpoczął poszukiwania miejsca, gdzie można by było utworzyć centrum marianów i dom studiów. Powtórnie pro- sił Buczysa o przybycie do Rzymu, a ten z jakiegoś powodu krępował się przyjąć to zaproszenie. Może uważał, że to będzie zbyt duży przy- wilej i spowoduje niezadowolenie innych? Nie doczekawszy się go, Matulewicz napisał: Wróciwszy z rekolekcji, znalazłem Twój długi list. 30 List do ks. Fr. Buczysa (Wilno, 11 stycznia 1925), Ll 230. 31 List do ks. Fr. Buczysa (Wilno, 15 czerwca 1925), Ll 244. 32 List do ks. Fr. Buczysa (Rzym, 6 sierpnia 1925), Ll 248-249. Przyjaźń ks. Franciszka Buczysa MIC (1872-1951) i bł. Jerzego Matulewicza MIC (1871-1927) 113
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==