Ephemerides_Marianorum_2017

Z gorzkich słów Matulewicza Buczys zrozumiał, że wiele cierpi od rozpolitykowanego duchowieństwa wileńskiego, które publicznie bun- towało ludzi przeciwko biskupowi i publicznie występowało w prasie przeciw niemu. Później Buczys opisał, jak ciężko było Matulewiczowi nieść krzyż swych obowiązków: Obejmując biskupstwo wileńskie, Ma- tulewicz wiedział, że będzie oczerniany. Przez siedem lat tego oczernia- nia wytrzymał niewypowiedzianie dużo 29 . Kiedyś Matulewicz napisał Buczysowi o młodym białoruskim kapła- nie Andrzeju Cikoto. Był on u niego w Wilnie z prośbą o naukę za gra- nicą, a później został poproszony o wykładanie w seminarium w Miń- sku, które biskup Łoziński utworzył dla Białorusinów. Niedługo potem A. Cikoto zdecydował się na wstąpienie do marianów. Będąc jeszcze studentem Buczysa w Akademii Petersburskiej, Cikoto chciał u niego odbyć nowicjat. Jednak Buczys był wtedy w Ameryce i Matulewicz się nie zgodził. Nie chciał obarczać Buczysa dodatkowymi obowiązkami, gdyż miał wtedy tyle zajęć, że nie miałby czasu na prowadzenie nowi- cjatu. Cikoto przybył wtedy do Mariampola, gdzie nauczył się litew- skiego. Po święceniach wyjechał do Ameryki, gdzie owocnie przepro- wadził misje w parafiach litewskich. Ten przypadek jest o tyle ciekawy, że spotykają się tu trzej pierwsi przełożeni Zgromadzenia. Po śmierci Matulewicza, jego następcą został Buczys, który był przełożonym mniej więcej tyle, ile jego poprzednik. Trzecim przełożonym był Cikoto. Choć Jerzy Matulewicz był mniej więcej rok starszy od Franciszka Buczysa i obaj byli bardzo zdolnymi, wykształconymi, duchowo dojrza- łymi mężczyznami, to Buczys bardzo pokornie poddawał się kierownic- twu Matulewicza, którego uznawał za zdolniejszego. Matulewicz czę- sto przypominał przyjacielowi w listach, że jego wskazówek nie należy traktować jako nakazów, iż marianie sami muszą podejmować decy- zje, gdyż on nie może z Wilna załatwiać wszystkich spraw. Swoją dro- gą, Buczys opisywał, co się dzieje wśród litewskich marianów. W spra- wach Zgromadzenia Matulewicz zawsze był tolerancyjny, sprawiedli- wy i starał się wszystkich jednać: Pisz, Bracie, nie tylko o tym, co złe u Was, ale i co się robi dobrego. Ja, pisząc do Was, donoszę, co marianie polscy robią dobrego i co u nich jest budującego. Tak samo czynię, pisząc do polskich marianów o Was. I cieszę się, że jedni drugich cenicie, że jedni o drugich macie dobre mniemanie; spodziewam się, że w ten spo- 29 AJM, 33. Ona Mikalilaitė MVS 112

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==