Ephemerides_Marianorum_2017
licznych mieszkańców i wygłaszali do nich kazania. W dni powszednie żyli według porządku zakonnego, który w Akademii nie był możliwy. W kaplicy codziennie odprawiali ćwiczenia duchowe i odmawiali mo- dlitwy dla zakonników. Czytanie duchowne odbywali na świeżym po- wietrzu. Jeden czytał, pozostali słuchali, a później wszyscy dzielili się przemyśleniami 17 . W kwietniu 1911 r. zmarł ks. Senkus, dlatego 27 lipca wszyscy trzej członkowie odnowionego zakonu – Buczys, Totoraitis i Matule- wicz zebrali się w zakrystii kościoła giełgudyskiego na pierwszej ka- pitule zakonnej. Jej celem było wybranie nowego przełożonego. Wy- brano ks. Matulewicza, który przewodził Zakonowi do swej śmierci (w r. 1927). W artykule po śmierci Matulewicza, Buczys napisał: Za- kon Marianów był najbardziej ukochanym przez Matulewicza dziełem życia, w którym widział zadanie swego życia i jego wartość 18 . Dłużej w Akademii Petersburskiej nie można było organizować ma- rianów ani prowadzić nowicjatu. Przeszkadzała nie tylko ciekawość stu- dentów i profesorów, ale i nowa fala prześladowań religii. Matulewicz zdecydował o przeniesieniu nowicjatu do Fryburga. Latem 1911 r. zre- zygnował z wszelkich obowiązków w Akademii Petersburskiej. Niejed- nemu wydało się to dziwne, że zrezygnował z obiecującego stanowiska inspektora Akademii, z którego pewnie mógłby awansować na rektora, a później na biskupa. Matulewicz wybrał taką drogę, która zadziwia- ła. Nie brakowało i krytyki. Według Buczysa, niektórzy ich przyjaciele księża prorokowali im całkowitą klęskę. Niektórym szczególnie nie po- dobało się, że do odnowionego Zakonu Marianów Matulewicz przyjął nie tylko Litwinów, ale i Polaków. Ten zaś odpowiadał, że Zakon musi być po pierwsze katolicki, najpierw służyć Bogu i Kościołowi, a dopie- ro później poszczególnym narodom. Według Buczysa, marianie byli dla Matulewicza konkretną próbą pogodzenia patriotyzmu z internacjonali- zmem katolicyzmu 19 . Jerzy Matulewicz wyjechał do Fryburga i tam w byłym internacie Canisianum utworzył nowicjat. Buczys został w Akademii, gdzie dalej wykładał. Wymieniali się listami, a w czasie wakacji Buczys przyjeż- dżał do Fryburga. Matulewicz wynajmował dla niego osobne mieszka- 17 Por. P. Būčys, Atsiminimai …, t. II, 111. 18 AJM, 32. 19 Tamże. Ona Mikalilaitė MVS 106
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==