Ephemerides_Marianorum_2017
Letnie wakacje 1908 r. obaj spędzili na plebanii parafii mariam- polskiej, razem z ostatnim pozostałym marianinem o. Wincentym Sen- kusem. Ojciec Senkus miał już wtedy 68 lat i był generałem bez pod- władnych. Sam przez wpływowe osoby próbował apelować do władz rosyjskich i w Departamencie Religii, by zezwolono na przyjęcie do Za- konu nowych członków. Pozwolenia nie otrzymał. Sytuacja wyglądała beznadziejnie, gdy nagle pojawiło się u niego dwóch młodych profeso- rów, którzy sami zaproponowali, że zostaną marianami. Latem 1909 roku, z pełnomocnictwami o. Senkusa, ks. Matule- wicz udał się do Rzymu po zezwolenie na odnowę marianów. Powró- ciwszy do Warszawy spotkał Buczysa. 27 sierpnia w prywatnej kaplicy bpa Ruszkiewicza w parafii Św. Krzyża, w obecności o. Senkusa, Matu- lewicz złożył pierwsze śluby zakonne, a Buczys został przyjęty do no- wicjatu. Wtedy, według Buczysa, Matulewicz po swoich ślubach, mnie, nowicjusza, zawiózł do Petersburga 15 . Ten „nowicjusz” miał 37 lat, a je- go mistrz 38. Tej jesieni i zimy obaj wykładali. Jerzy Matulewicz, choć był obar- czony obowiązkami inspektora Akademii, mimo to porządkował jeszcze sprawy zakonu. Przygotowywał nowe konstytucje, każdy punkt omawia- jąc z Buczysem, który w tym czasie odbywał program nowicjatu. Bar- dzo ostrożnie pracowali nad zdobyciem kandydatów. Jednym z pierw- szych był ks. Totoraitis. Byli i inni, ale długo nie wytrzymali. W tym czasie Matulewicz stał się głośnym kaznodzieją. Sam Bu- czys był dobrym oratorem, ale talent przyjaciela oceniał wyżej niż swój: J. Matulewicz miał silny głos i lubił przemawiać do wielkich tłumów… W Petersburgu powiedział wiele wspaniałych kazań w prokatedrze i ko- ściele św. Katarzyny. W mieście było 50 wybranych księży. Wśród nich wielu wybitnych kaznodziejów…Mimo wszystko J. Matulewicz był lep- szy niż oni wszyscy. Głos Matulewicza nie był zbyt szorstki ani zbyt ła- godny – był pośredni, całkiem ładny 16 . Latem 1910 r. Matulewicz z Buczysem, J. Totoraitisem i kilkoma kandydatami wynajęli od hrabiego Platera willę niedaleko Dyneburga nad brzegiem Dźwiny. Po otrzymaniu pozwolenia na utworzenie kapli- cy, w niedzielę odprawiali tam msze św. dla bywalców kurortu i oko- 15 Tamże, t. II, 110. 16 AJM, 23 Przyjaźń ks. Franciszka Buczysa MIC (1872-1951) i bł. Jerzego Matulewicza MIC (1871-1927) 105
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==