Ephemerides_Marianorum_2017

Jesienią 1907 r. został zaproszony do wykładania socjologii w Aka- demii Petersburskiej, na co się zgodził. Przybywszy na uczelnię, zastał tam swego starego przyjaciela ks. F. Buczysa. Choć wykłady z socjo- logii wzbudziły wśród studentów i nawet profesorów niezwykłe zain- teresowanie, nie prowadził ich długo. Wkrótce przejął katedrę teolo- gii dogmatycznej. 4. Odnowiciele Zakonu Marianów Nadszedł czas, gdy Matulewicz dojrzał do decyzji tajnego odnowie- nia Zakonu Marianów. Starał się gromadzić wokół siebie ludzi zdol- nych do poświęcenia się i budzenia wśród młodzieży i inteligencji ga- snącego światła wiary. Oczywiście wstrząsnęła nim również fala rewo- lucji 1905 r., która zaznaczyła się mocno w Warszawie. W tym samym czasie Buczys zaangażował się w działalność polityczną. W 1904 r. ra- zem z księżmi Jakštą-Dambrauskasem i Mačiulisem-Maironisem (w tym czasie wszyscy trzej byli profesorami Akademii Petersburskiej) przygo- towali program zjednoczenia litewskich Chrześcijan Demokratów. Bu- czys uczestniczył w Wielkim Sejmie w Wilnie i pomagał redagować rezolucje. Opisując te wydarzenia, Buczys wspomina jednak również o swoim postanowieniu oddania się nie działalności politycznej, a całkiem no- wemu dziełu: Razem z Matulewiczem w 1907 r. postanowiliśmy orga- nizować nie partię polityczną, ale wymierający Zakon Marianów 13 . Pracowali nad tym planem wiele i długo. Buczys przyznaje, że choć zgodził się z Matulewiczem, ale jednocześnie miał wątpliwości. Matu- lewiczowi tak odpowiedział: Pomysł odnowienia marianów jest nie tyl- ko szlachetny, ale i potrzebny, jednak wiele razy zdarzyło mi się, że ta- kie szlachetne pomysły musiałem później realizować sam, nie patrząc na cenę ich realizacji 14 . Matulewicz nie oburzył się na taką uwagę. Wiedział, że Buczys troszczył się o siostrę, która została wdową z ma- łymi dziećmi i była w trudnej sytuacji materialnej. Poradził mu oddać jej swoje oszczędności, sam też dołożył ze swej kieszeni, w ten sposób uspokajając przyjaciela. 13 P. Būčys, Atsiminimai …, t. II, 221. 14 Tamże, t. I, 108. Ona Mikalilaitė MVS 104

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==