Ephemerides_Marianorum_2017

W Akademii obaj przyjaciele jeszcze bardziej dojrzeli – stali się bar- dziej obowiązkowi i pracowici. Surowy porządek Akademii zaharto- wał ich do przyszłych prac. Zajęcia duchowe – modlitwy, rozmyśla- nia, rekolekcje – kształciły młodych teologów na drodze do doskona- łości chrześcijańskiej. W tym czasie w Akademii dwa kursy wyżej od Buczysa i Matulewicza studiował Juozas Skvireckas. Według Buczysa, ten pracowity Żmudzin żył naprawdę ideałem doskonałości Chrystusa i gromadził studentów wokół siebie w grupce ascetycznej, do której za- pisali się wszyscy idealiści Akademii, J. Matulewicz także. Wydaje mi się, że kółko ascetyczne, jego praktyka i dyskusje ukoronowały charak- ter Matulewicza. Niewątpliwie to jeszcze bardziej uwyraźniło ascetycz- ną młodzieńczość, którą widzimy w życiu abpa J. Matulewicza 5 . Praw- dopodobnie i sam Buczys brał udział w tym kółku, choć skromnie to przemilczał. Zobowiązanie do naśladowania Chrystusa prowadziło ich przez całe życie i nie jeden raz zdecydowało o dalszych jego losach. Według Buczysa, Matulewicz był uważany za najzdolniejszego stu- denta Akademii. Cichy, zatopiony w książkach i pismach, wszędzie był pierwszy, ale bez żadnej arogancji czy pychy. Franciszek Buczys opo- wiada, jak na trzecim, przedostatnim roku Akademii, w czasie wielkich upałów przygotowywał się do egzaminów: Wziąwszy podręcznik Histo- rii Kościoła zakuwałem ile mogłem w ogrodzie seminaryjnym. Ale uwaga szybko znikała i podręcznik sam wypadał z rąk. Z całego naszego liczne- go kursu tylko J. Matulewicz zlitował się nade mną: usiadł obok i na głos pomagał mi się uczyć. To bardzo mi pomogło 6 . W tym czasie obaj przy- jaciele byli już wyświęceni na diakonów. Jerzy Matulewicz przyjął świę- cenia kapłańskie w listopadzie 1898 r., a Franciszek Buczys w marcu 1899. Obaj pomyślnie przedstawili i obronili swoje prace dyplomowe i otrzymali stopień magistra teologii. Na studia doktoranckie obaj zde- cydowali się wyjechać na Uniwersytet we Fryburgu (Szwajcaria). Fryburg wybrali dlatego, że chcieli głębiej studiować apologetykę u znanego w tej kwestii specjalisty dominikanina ojca Alberta Marii Weissa. W tym czasie byli jedynymi jego studentami. Swojego profeso- ra szanowali jako naukowca i jako zakonnika. Jego przykład pociągał i fascynował obu. Buczys uważał go za ostatniego wielkiego niemiec- kiego apologetę chrześcijańskiego. 5 AJM, 15. 6 P. Būčys, Atsiminimai … t. I, 195-196. Ona Mikalilaitė MVS 100

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==