Ephemerides_Marianorum_2016

ze Zbawicielem” i dodaje: „żył zgodnie z tym, co poznał, przemyślał i przemodlił” ( s. 59). W ten też sposób ubogacił na trwałe Zgromadze- nie Marianów, dla którego był darem – i nie tylko dla niego (s. 60). W dalszej części książki znajduje się kilka świadectw dotyczących spotkania z ks. Waldemarem Oskierą. W pierwszym z nich (s. 61-63) s. Agata Paliwoda, eucharystka, mówi o radości przyjaźni z Chrystu- sem, której uczył ją ks. Waldemar i przytacza jego słowa: „Jeśli postę- puję tak, jak Pan Jezus mi podpowiada, niosę w sobie spokój czystego sumienia i często towarzyszącą temu radość”. Jako drugie znajduje się świadectwo s. Felicji Dudzińskiej, nazare- tanki (s. 65-66). Również ona podkreśla znane cechy ks. Waldemara: pokorę, szacunek dla przełożonych i dla każdego człowieka, wyrozu- miałość, miłość, starannie dopracowane kazania, cierpliwość, dar rady, zażyłość z Chrystusem i Duchem Świętym. Stwierdza, że był on świę- tym człowiekiem. Kolejne świadectwo przedstawił dr inż. Janusz B. Berdowski (s. 67- 68), potwierdzając ponownie wymieniane już charakterystyczne cechy ks. Waldemara. Również w jego przekonaniu ks. Waldemar był człowie- kiem świętym, który przyczynił się do wielu dobrych owoców w jego życiu rodzinnym, zawodowym i osobistym. W dyskusji kończącej sympozjum jako pierwszy zabrał głos ks. wi- ceprowincjał Eugeniusz Zarzeczny (s. 69-71). Mówił o takich rysach ks. Waldemara, jak: ogromna kultura, umiejętność wzbudzania żalu za grzechy, pogodne usposobienie, poczucie humoru, inteligencja, wrażli- wość, porządek i ład wewnętrzny (którego znakiem był ład zewnętrz- ny) i delikatność w zwracaniu uwagi. Stanisław Sulimierski dopowiedział jeszcze, że ks. Waldemar przez tak wiele godzin spowiadał, że pod koniec życia, wyczerpany tą pracą ponad siły, tracił przytomność w konfesjonale. Trzeba go było z niego wyjmować. Jednak, gdy odpoczął, wracał, by dalej spowiadać (s. 71). Jerzy Ślusarski zwrócił uwagę na to, że od konfesjonału ks. Walde- mara ludzie odchodzili z wilgotnymi oczami czy wręcz płakali. Jak stwier- dził, brało się to stąd, że czuli się przeniknięci miłosierdziem, odpusz- czeniem. Wyznał, że Ks. Waldemar zostawił w nim niezbywalny znak (i nie tylko w nim) (s. 72-73). Ks. prof. Andrzej Szostek wspomniał o wielkim wpływie duchowym, który wywierał ks. Waldemar na ludzi świeckich. (s. 73). Danuta Mastalska 594

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==