Ephemerides_Marianorum_2016
Żył charyzmatem maryjnym zakonu i postrzegał maryjność nie tyl- ko jako podejmowanie trudnych zadań, ale i umiejętność dostrzegania Boga w drugim człowieku. Z gorliwością praktykował wspieranie dusz cierpiących w czyśćcu (s. 48). Był bardzo gorliwym i ofiarnym kapłanem, ceniącym ogromnie Mszę św. (którą starał się odprawiać rano, by od niej rozpocząć dzień), apo- stołował też w różnych okolicznościach życia, gdy spotykał świeckich, ale przede wszystkim był męczennikiem konfesjonału – dla tej posługi nie zważał na głód, ból czy słuszny odpoczynek. Miało to miejsce szcze- gólnie podczas posługi powierzonym mu zespołom parafialnym. Był ka- płanem bez reszty i do końca (s. 49-51). Prowadził nieustanną refleksję nad tym, w co się angażował i czym żył. Nie powielał cudzych pomysłów. Tak też na wszystkim, co robił, odbijał się rys jego osobowości. Apostołował słowem i życiem – dzielił się swoją wiarą, ufnością i miłością Chrystusa, którego obecność prze- żywał. Uczył dziękczynienia Bogu (s. 52-53). Nie narzucał nikomu własnej woli, nawet jeśli nie zgadzał się z czy- jąś decyzją. Stronił od wydawania negatywnych ocen (s. 54). Był cenionym kierownikiem duchowym i służył mimo zmęczenia. Chociaż odznaczał się poczuciem humoru, nie żartował nigdy z rzeczy świętych. Z penitentami dzielił nie tylko ducha pokuty, ale i radość z po- jednania z Bogiem – łączył doświadczenie z miłością do ludzi; wszyst- kich penitentów traktował poważnie. „Fenomen ks. Waldemara polegał na tym, że nie zatrzymywał się na przeszłości. Nie roztrząsał wyzna- nych grzechów, a tym bardziej nie wypytywał” (s. 54-56). W swej pedagogice wobec ludzi nie koncentrował się na tym, co złe, lecz wskazywał pozytywne możliwości pracy nad sobą, a nadto posia- dał zdolność sugerowania dobra. Dziękował za to, co nie zostało jeszcze wykonane, by mobilizować. Rady formułował jasno i jednoznacznie. Jak stwierdza Izabella Smentek, kapłaństwo ks. Waldemara to ka- płaństwo spełnione, z wyraźnym rysem ofiarniczym (s. 57-58). W Zakończeniu Autorka wyodrębniła jako główne cechy ks. Walde- mara: dobroć, pokój, uprzejmość, łagodność i opanowanie oraz wskaza- ła na jego zażyłość z Chrystusem, która obok Mszy św. i modlitwy była dla niego oparciem w trudnym doświadczeniu choroby i słabości w je- go ostatnich dniach (s. 58-59). W podsumowaniu Autorka zauważa przede wszystkim staranie ks. Waldemara „o uobecnianie Chrystusa przez osobistą, intymną przyjaźń Żyć dla Chrystusa 593
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==