Ephemerides_Marianorum_2016
ści, kultury osobistej, a zwłaszcza z opierania własnego spojrzenia na ludzi na związku z Chrystusem i Jego sposobie patrzenia. Odnosząc się do każdego z miłością, mówił, że „ludzie wiedzą, jakie mają wady, trze- ba im za to ukazać dobro, na którym mogą budować i cel, ku któremu powinni wzrastać” (s. 36). Także na przyjaźni z Jezusem opierał swoje chrześcijaństwo, swoją tożsamość – i dzięki temu mógł dzielić się Nim z ludźmi. Choć zarzuca- no mu patos, mówił szczerze: „Najpierw starajmy się uświadomić so- bie, że jest wśród nas żywy Jezus” (s. 37). W swej duchowości był wrażliwy na Bożą obecność, co wynikało z głębokiego przeżywania wiary. Jego duchowość koncentrowała się na przeżywaniu misterium Trójcy Świętej, co znajdowało też wyraz w je- go wypowiedziach (s. 39). Ks. Waldemar Oskiera nazywał Chrystusa swoim „osobowym pro- giem odniesienia” (s. 40). Promieniował przyjaźnią z Nim i ona prowadzi- ła go do ludzi. Służył im niezwykle ofiarnie (zwłaszcza w konfesjonale). Jako zakonnik był wierny swemu powołaniu i zawsze był gotowy do ofiarnego daru z siebie, daru z miłości – w każdej sytuacji, każdego dnia. W ten sposób starał się być w centrum ekonomii zbawienia. W swym nastawieniu ekspiacyjnym własne cierpienia, jak też talenty, z których zrezygnował, składał na ołtarzu razem z Ofiarą Chrystusa (s. 41-42). Odznaczał się bezwzględnym ubóstwem. Nie tylko co do posiada- nia rzeczy materialnych, ale też zaszczytów, stanowisk czy lekkich za- jęć (s. 43). Swoją funkcję wizytatora generalnego traktował bardzo po- ważnie i tak bardzo ją przeżywał, że przypłacił chorobą. Żył codzien- nym umartwieniem, ale równocześnie nie brakowało mu poczucia hu- moru (s. 43-44). Charakterystyczną cechą ks. Waldemara była jego bezinteresowność – zawsze chciał służyć, a nie, by jemu służono. Bezinteresowność bywa- ła częstym tematem jego kazań. Ukazywał bezinteresowną miłość jako istotę chrześcijaństwa uczestniczącą w miłości Trójcy Świętej (s. 45). Wspólnotę zakonną traktował jak rodzinę zamieszkałą w jednym domu. Taki dom to znak Trójcy Przenajświętszej i miejsce dzielenia się miłością, przez którą idzie się do Boga. Na wszelkie możliwe sposoby starał się służyć innym z miłością. Różnorodność charakterów uważał za bogactwo i wartość w zakonie, choć przyznawał, że może to być nie- kiedy i krzyż (s. 46-47). Danuta Mastalska 592
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==