Ephemerides_Marianorum_2016

wskazującego na cechy dobrego spowiednika stwierdził, że ten opis wy- jątkowo przystaje do ks. Waldemara Oskiery. Jako spowiednik odnosił się on do penitentów z uprzedzającą życzliwością i wyróżniał się darem dobrej rady. Często odprawiał pokutę razem z penitentem, ofiarowywał za niego własne cierpienia (s. 23). Kolejna prelegentka, Izabella Smentek, mówiła o „profetycznej obec- ności” ks. Waldemara Oskiery (s. 25-60). Jak stwierdziła, Bóg posłużył się ks. Waldemarem przede wszystkim przez odsłanianie swych zamy- słów i planów w konkretnym czasie. Zastanawiając się nad tym, co Bóg chce nam powiedzieć przez po- sługę ks. Waldemara, zatrzymała się wpierw nad jego curriculum vitae . Przedstawiła krótko jego środowisko rodzinne, drogę powołania i na- uki (s. 26-29). Autorka nazwała ks. Waldemara człowiekiem z charakterem, któ- rego cechowało umiłowanie piękna i dobra – „kultura życia i kultura słowa wyrażały wewnętrzny ład Księdza” (s. 29). Łączył zmysł artysty z podziwem dla dzieł Stwórcy i także na tej drodze odnajdywał przy- jaźń z Jezusem (s. 29-30). Zawsze szukał istoty rzeczy, dążył do praw- dy i przejawiał krytyczne spojrzenie na rzeczywistość, jak też nieustan- nie dążył do przekraczania własnych możliwości (s. 30-31). Pani Izabella mówiła także o konsekwencji i opanowaniu ks. Wal- demara i o „logicznej całości” jego osobowości i postępowania. Był bar- dzo pracowity i umiał od siebie wymagać. Odznaczał się dużą wrażli- wością na drugiego człowieka, ale też opanowaniem nawet w sytuacji przesłuchiwania go w UB czy też prowokowania przez osoby wrogo na- stawione do Kościoła i wiary. Okazywał im miłosierdzie. Charakteryzo- wał się zdecydowaniem, odwagą i skutecznością w działaniu. Zawsze pytał, czego w danym momencie oczekuje od niego Bóg. Był punktual- ny i sumienny. Homilie przygotowywał z trzymiesięcznym wyprzedze- niem, a wyróżniała je głębia i świeżość myśli (s. 31-34). Odznaczał się też skromnością. Starał się, „by nie zasłaniać sobą Pana Jezusa, by stanowić tło. Mówił, że chce być przezroczysty jak okno, tak by spo- tykający się z nim, odbierali przede wszystkim obecność Zbawiciela” (s. 34). Postawę tę ujawniał nawet w cierpieniu. Nie tylko skromność i pokora cechowały ks. Waldemara, ale też do- broć, łagodność i cierpliwość. Tak właśnie odnosił się do wszystkich, nawet do tych, którzy sprawiali mu przykrość. Nie była to sztuczna, wyćwiczona tylko postawa, ale szczera, wynikająca z jego szlachetno- Żyć dla Chrystusa 591

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==