Ephemerides_Marianorum_2016

ra kultura była pierwszym słowem miłości, z jaką zwracał się do ludzi i do całego świata” (s. 8). Był niezwykle rzetelny i sumienny w pełnieniu obowiązków – także jako spowiednik. Starał się żyć według norm, które zalecał penitentom, a nawet brał na siebie część ich pokutnego zadośćuczynienia. Jego słabością był perfekcjonizm w podejściu do pisanej pracy dok- torskiej, której z tego powodu nie dokończył. Umiał jednak zrezygno- wać z tego zamierzenia i jeszcze pełniej zaangażować się w posługę kie- rownictwa duchowego. Z myślą o tych, którym duszpastersko posługiwał, jak też o napo- tkanych w innych okolicznościach osób, publikował broszury o tema- tyce związanej z problemami tych ludzi. Podkreślał znaczenie osobistej więzi z Chrystusem, która owocu- je pełnym miłości odnoszeniem się do innych. Ksiądz Szostek przyznał rację ks. Waldemarowi w szukaniu tej więzi, gdyż nie można zamieniać osobistego kontaktu z Chrystusem na aktywność wewnątrzkościelną. Ks. Waldemara cechowała ewangeliczna radość, optymizm. „Jego na- dzieja w dobro zasiane w sercu człowieka przez Boga była stała, uparta i niezachwiana” (s. 13). I tę nadzieję zapalał w penitentach. Budowanie na dobru mobilizowało ich właśnie do dobra. Następnie ks. Józef Warzeszak przedstawił ks. Waldemara Oskierę jako spowiednika (s. 15-24). Najpierw zwrócił uwagę na poświęcenie ks. Waldemara w tej posłudze. Chodziło nie tylko o to, jak wielu gru- pom penitentów zakonnych i świeckich służył, ale i to, że nie rezygno- wał z niej mimo złego stanu zdrowia czy wymagającego ofiary wstawa- nia co dwa tygodnie o trzeciej w nocy, by dotrzeć do sióstr mieszkają- cych w innym mieście (s. 15-16). Chcąc przedstawić ks. Waldemara jako wybitnego spowiednika, Au- tor pokazał go na tle nauczania Jana Pawła II w Redemptor hominis . Wyakcentował tu szczególnie wartość sakramentu pokuty jako spotka- nia człowieka z Chrystusem i Chrystusa z człowiekiem potrzebującym Odkupienia. Jak zaznaczył, ks. Waldemar doskonale rozumiał swą rolę pośredniczenia w tym spotkaniu. Autor wyraził nadzieję, że ks. Walde- mar zostanie kiedyś wyniesiony na ołtarze (s. 16-18). Nazwał też ks. Waldemara nauczycielem dobrej spowiedzi. Przed- stawił jego nauczanie na ten temat, przytaczając jego wypowiedzi doty- czące poszczególnych warunków do dobrej spowiedzi (s. 18-20), jak też apel o nawrócenie (s. 21-22). Nawiązując do nauczania Jana Pawła II Danuta Mastalska 590

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==