Ephemerides_Marianorum_2016
Przy całej swej dobroci i wrażliwości o. Fabian zachowywał powagę połączoną ze zdrowym rozsądkiem i logicznym myśleniem. Przez rok albo dwa przebywał u nas w Liceum pewien wychowaw - ca ze swoją żoną. Sam był znanym podróżnikiem, żona natomiast była młodą, energiczną kobietą o wyjątkowym charakterze (ona na przykład prowadziła u nas gimnastykę, ponieważ znała bardzo dużo ćwiczeń gim - nastycznych). Za rok albo dwa ten pan wyjechał z powrotem do Chin. Żona niedługo potem zmarła. Na skutek tych bolesnych doświadczeń, mężczyzna doznał nowych pragnień, które przedstawił w napisanym do o. Fabiana liście. Sugerował w nim, że chciałby poświęcić się służbie Kościołowi katolickiemu, wychowywać nasze rosyjskie dzieci, i zostać marianinem i księdzem. List ten był szczery i w nas wszystkich, którzy - śmy go słuchali, wzbudził radość i zadowolenie (bo tego pana znaliśmy osobiście). Jednak o. Fabian odpowiedział, że my za to wszystko, co on nam proponuje, nic mu nie zapłacimy. Taka odpowiedź zaskoczyła i zdumiała tego pana, który w odpowiedzi napisał, że on nawet nie my - ślał o jakimkolwiek wynagrodzeniu, i dodawał, że od swoich przyjaciół Chińczyków ma już pieniądze na podróż. Prosił jednocześnie o ostateczną i klarowną odpowiedź. Ojciec Fabian powiedział nam mniej więcej tak: „Dlaczego mam mu odpisywać?! Nie będę pisał!”. Nie wiem, co o. Fa - bian ostatecznie uczynił, ale tego podróżnika już nigdy więcej w liceum nie widzieliśmy. Inna sytuacja pokazuje jego opanowanie, albo mówiąc dokładniej jego kościelny zmysł: niejaki Bojanowski, dyrektor jednego z miejscowych banków, z powodu bankructwa zastrzelił się. To wydarzenie rozniosło się szerokim echem po całym mieście, m.in . za sprawą gazet i czasopism, które nie uznawały za ujmę pisanie o samobójstwach, nocnych grabie - żach i innych podobnych wydarzeniach. Dowiedziawszy się o tym, co się stało, o. Fabian powiedział: „Szkoda, że Bojanowski się zastrzelił, ponieważ teraz nie będę miał u kogo pożyczać pieniędzy. On mi nigdy nie odmawiał, nawet wtedy, kiedy prosiłem o wysokie kwoty”. Widziałem też raz, jak o. Fabian grał – i to wcale nieźle – na fortepia - nie. Kiedyś też opowiadał on, że tylko raz w swoim życiu płakał – było to wtedy, gdy bolszewicy zrujnowali jego pracę w seminarium. Ojciec Fabian rzadko ujawniał swoją miłość i szacunek do papieża. Nie ma jednak cienia wątpliwości, że żywił je wobec niego w najwyż - szym stopniu. Zdarzyło się, że ktoś wykazał się brakiem szacunku do nowo wybranego papieża Piusa XII. Wtedy o. Fabian tak się wyraził: George Brianchaninoff MIC 540
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==