Ephemerides_Marianorum_2016

Swoją życzliwość wykazywał on raczej wymownym gestem ręki, albo w jednym-dwóch słowach, ale nie w długich przemowach. Przemówień nie lubił. Niedociągnięcia i słabości innych kwitował: „cóż, zdarza się”, albo mówił pobłażliwie: „ach ty wrono, wrono” – zwracał się do dru - gich w sposób naturalny, bezpośredni, nie nakłaniał do wyrzutów su - mienia i czynił tak nie tylko w stosunku do swoich podwładnych zakon - ników, ale także do ludzi obcych, którzy w jakikolwiek sposób byli od niego zależni. Prawdopodobnie to wszystko było owocem jego zdumiewającej pro - stoty (połączonej jednak z wielkim taktem i umiejętnością zachowania się, kiedy trzeba było kontaktować się z ludźmi o wyjątkowych zdolno - ściach umysłowych i inicjatywie). Czasem się wydawało, że ta prostota jest przesadna. Tak na przykład w ostatnim czasie, kiedy fizycznie czuł się nie najlepiej, zabierał ze sobą młodych zakonników-nowicjuszy i wy - jeżdżał z nimi na cały dzień do domku letniskowego nad rzeką, którego właścicielem było Liceum im. św. Mikołaja. Tam z nimi pracował, nawet rozebrawszy się do kalesonów (szytych z białego materiału, ściągniętych gumką w pasie i przy kostkach u nóg) i białej podkoszulki. Dzielił z nimi skromny obiad złożony z chleba i mleka, a następnie po tej krótkiej przerwie znowu zabierał się z nimi do pracy – np. do sadzenia lip, lub wiązów oraz do innych drobnych prac. Tak samo postępował na „go - spodarstwie” w liceum i wcale nie czuł się skrępowany tym, że mogłyby go zobaczyć z piątego piętra siostry franciszkanki. Jego wrażliwość i życzliwość wobec innych była niezwykła. Poma - gał wielu ludziom – bez różnicy, zarówno w drobnych sprawach, jak i w wielkich. Wiem na przykład, że pewna pani znajdowała się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Za moim pośrednictwem poprosiła o. Fabiana, żeby kupił u niej obraz. Był to rzeczywiście piękny i duży obraz, ale dla Li - ceum wcale niepotrzebny. Jednak o. Fabian go kupił, zapłacił 10 rubli. Innym razem pewna rodzina ubiegała się o pozwolenie na wyjazd do Australii. Ojciec już wyjechał do Szanghaju, natomiast matka z dzieć - mi pozostała w Charbinie. Wszystko już było gotowe do wyjazdu, ale brakowało im 100 rubli, tymczasem termin pozwolenia na wyjazd uzy - skany od władz dobiegał końca. W tej sytuacji o. Fabian dał tej rodzi - nie potrzebne 100 rubli. Nie znam szczegółów, ale słyszałem, że o. Fabian w tej swojej pro - stocie i dobroci nieraz padł ofiarą innych ludzi, którzy te jego cechy pod - stępnie wykorzystywali. Krótkie wspomnienie o ojcu Archimandrycie Fabianie Abrantowiczu MIC 539

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==