Ephemerides_Marianorum_2016

o. Fabian śmiał się z tego wszystkiego i podobnie jego współpracownicy nie przywiązywali do tego wielkiej wagi. W ten sposób pokazywali, że nigdy nie naruszyli granic czyjejkolwiek wolności. Taką samą postawę zajmowali także wobec prawosławnych niezwiązanych z liceum. W późniejszym okresie, kiedy oskarżenia wrogów stawały się coraz częstsze i coraz dotkliwsze, ojcowie, by się bronić i by odrzucać oszczer - stwa, byli zmuszeni do udzielania wyjaśnień. Z czasem na łamach „Kato - licieskowo Wiestnika” zaczęli pisać artykuły o charakterze polemicznym, co z kolei wywoływało polemikę prawosławnych. To wszystko nie podobało się o. Fabianowi, ale cierpliwie znosił rozgorączkowanie niektórych ojców, podśmiewał się z ich popędliwości, a nieraz ją nawet poskramiał. Raz jednak powiedział: Ostatecznie odeszliśmy od naszego pierwot - nego założenia, które jasno sformułowałem w pierwszym numerze nasze - go Posłańca [Wiestnika], a mianowicie, że nie będziemy zajmowali się po - lemiką, lecz fakty przywoływane przez nas będą mówiły same za siebie (zob.   ,    , X  , 1931, nr 1, s. 2, punkt 3). Mając zdolności administracyjne, o. Fabian nie tylko korzystał z nich w sprawach ważnych i bezpośrednio odnoszących się do postu, lecz tak - że i w sprawach drobnych i szczegółowych. Od razu zajął się ulepsza - niem i rozbudowaniem budynku, sam dopilnowywał prac, radził, poma - gał w kierowaniu. Do postanowionego celu dążył nieraz z uporem, bronił swego zdania i swoich poglądów, choć jednocześnie miał w swoim cha - rakterze sporo ustępliwości i liczył się ze zdaniem innych ludzi, uwzględ - niając ich słabości. W konsekwencji nigdy się nie spierał i albo autory - tatywnie przedstawiał (ale nie narzucał) swoje zdanie, albo w sprawach mniejszej wagi od razu ustępował. Przejawem siły jego ducha były bystre oczy i przenikliwe spojrzenie, które nie każdy mógł wytrzymać i lękliwie przed nim uciekał. Rzadko wpadał w gniew, ale gdy do tego doszło, nawet z powodu błahostek, moc - no się w nim zapalał. W ciągu 10-letniej działalności tylko raz publicz - nie, czyli w obecności pozostałych uczniów, wychłostał kilku chłopców za to, że przez nieposłuszeństwo i głupotę zepsuli szklane ogrodzenie na dopiero co wybudowanej ścianie. Innym razem, nie pamiętam z jakiego powodu, podczas kazania w niedzielę powiedział do rodziców: „Nam nie są potrzebne wasze dzieci i możecie je zabrać nawet dziś”. George Brianchaninoff MIC 538

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==