Ephemerides_Marianorum_2016

7. Działalność społeczna W pierwszych latach kierowania Misją o. Archimandryta głównie starał się uregulować kwestie finansowe i ekonomiczne, tzn. wybudować budynek i kościół. Jego działalność charytatywna była znana wszystkim. Ubogich nigdy nie brakowało i zawsze przychodzili do Misji. Ojciec przyjął do niej 30 osieroconych dzieci z Trzechrzeczy. Szkoła, umocni- wszy się, szybko zaczęła się rozwijać. Wtedy swoją działalność skiero - wał ku społeczeństwu. Sprowadził najlepszych wykładowców. Z jego inicjatywy powstały różnego rodzaju koła, m.in . historyczne, filozoficzno- -teologiczne, astronomiczne. Organizował rozmaite spotkania. Z Liceum ściśle związana była Liga Słowian. Wśród katolików Charbina wyszukiwał uczciwych ludzi, którzy współpracowali z nim w ruchu katolickim. Rodzi - ce wychowanków, których zawsze wzywał do wychowywania własnych dzieci albo przynajmniej do tego, by nie przeszkadzali Misji w wycho - waniu, tworzyli koło rodzicielskie. W późniejszym czasie, a szczególnie w chwilach trudnych, stało się ono dużą podporą dla Liceum. Chociaż duchowieństwo prawosławne trzymało się z daleka od kato - lickiego, to jednak wśród wiernych prawosławnych było dość sporo osób odnoszących się z dużym szacunkiem do Archimandryty, przede wszyst - kim z powodu jego duchowych zalet. Wybitni miejscowi naukowcy i du - chowieństwo dość często zwracali się do niego po radę i pomoc. Jednak nie dało się uniknąć oszczerstw, które nie tylko pojawiały się w miej - scowej prasie, ale były też wysyłane bezpośrednio do Watykanu. Archi - mandryta uważał, że najlepszą metodą z jego strony będzie brak reakcji na nie i tego się trzymał. Stosunki z miejscową władzą, chociaż wciąż napięte, to jednak ogól - nie były dobre, a to dzięki opiece francuskiego ambasadora, z którym Archimandryta żył w bardzo dobrych relacjach. 8. Połączenie Kościołów i odrodzenie Rosji Już od momentu przybycia do Charbinu, Archimandryta zaangażo - wał się w Katolicki Ruch Dalekiego Wschodu i mądrze poprowadził go we właściwym kierunku. Wychowywanie nowego pokolenia w duchu katolickim oraz rozwiewanie niedowiarstwa i uprzedzeń wśród star - szych pokoleń, było jego priorytetem. Głosił bardzo płomienne kazania, w których wzywał do jedności pod wodzą jednego Pasterza. Otwierały Moje wspomnienia o Archimandrycie Fabianie Abrantowiczu MIC 531

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==