Ephemerides_Marianorum_2016
wach nie zgadzała się z ks. Andrzejem, a z drugiej strony miała oba- wę – jak sama pisała: czy nie za wiele uczucia poświęcam o. Andrze- jowi 196 . O swoich duchowych doświadczeniach pisała: Coś strasznego dzieje się w mojej duszy. Czuję, że całą mocą ktoś jakby garścią trzymał moją duszę, a drugi ją wyrywał. Bóg tak jest strasznie wielki – tak się Go boję 197 . Trudno inaczej zinterpretować te fakty, jak doświadczaniem ostrego ataku mocy złego ducha. Prawdziwie trzeba było heroicznego zaufania Bożej Opatrzności z obu stron: s. Wandy i arcybiskupa. Opisując zaczadzenie o. Andrzeja Cikoto i niebezpieczeństwo śmier- ci oraz usilne ratowanie go, zaznaczyła: Bóg dobry jakoś uratował życie, toteż dotychczas dziękujemy 198 . Była wdzięczna Bogu za ocalone życie ks. A. Cikoto i wyrażała opinię: Bo dobrze i z wielką prostotą służy Panu Bogu i nie dba o siebie, i ma bardzo wiele pokory 199 . W tym samym li- ście informowała też abpa Jerzego: W tym tygodniu gimnazjum przej- dzie na Ojców Marianów, bo swoją koncesję przelewam na ojca Andrze- ja. Ten fakt budził jej zadowolenie, wzmożoną troskę o poziom gimna- zjum i prawne uregulowanie wszystkich spraw oraz nadzieję, że Pan Bóg podtrzyma dzieło, które sam zaczął 200 – jak pisała. Informowała też o wielu aspirantkach do życia zakonnego z klasy o. Andrzeja. Podkre- ślała w innym miejscu: Ojciec Andrzej bardzo jest pożyteczny Kościoło- wi – pociąga dusze, więc szkoda, żeby stracił zdrowie 201 . W ostatnim liście s. Wandy Jeute do abpa Matulewicza czytamy: Staram się jak najpokorniej słuchać o. Andrzeja . Dalej pisze: Na mocy tego, że o. Andrzej był z ręki Ojca Przewielebnego Kierownikiem, słucha- łam go z ufnością i kochałam go bardzo. Ale mój stosunek do Ojca An- drzeja, jak Ojciec Przewielebny sam oznaczył, był stosunkiem siostry do Brata. [...] jeszcze goręcej i głębiej zaczęłam ulegać o. Andrzejowi ze względu na ślub uczyniony przed Ojcem Przewielebnym 202 . Widać wy- 196 Tamże. 197 LWJ, Druja (28.04.1926). 198 LWJ, Druja (26.01.1926). 199 Tamże. 200 LWJ, Druja [13.03.1925(6)]. 201 LWJ, Druja (24.06.1926). 202 LWJ, Druja (13.12.1926). Warto w tym miejscu przypomnieć, że 7 listopada 1926 r. z Kowna J. Matulewicz pisał do s. Wandy Jeute: Proszę zaufać ks. Ciko- to, jak mnie samemu i z pokorą i uległością zrobić to, co on Ci wskaże. Bóg Ci to wynagrodzi. LP, nr 257, s. 308. Duchowość siostry Wandy Jeute SJE na podstawie jej korespondencji z błogosławionym Jerzym Matulewiczem 445
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==