Ephemerides_Marianorum_2016
raźnie, że postawiła wolę Założyciela, dobro Kościoła i dobro tej wspól- noty Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii, tak jak je rozumiały pierw- sze siostry i ich duchowy opiekun ks. Andrzej Cikoto MIC, ponad swo- je osobiste trudności 203 . Zatem, jeśli s. Wanda nie stawiła się przed abpem Jałbrzykowskim, to zapewne przez szacunek dla powierzonej właśnie ks. Andrzejowi przez Założyciela odpowiedzialności za Zgro- madzenie Eucharystek w Kościele. Miłość ewangeliczna wobec ks. Andrzeja Cikoty, aczkolwiek jest bar- dzo jasno określona, to jednak widać wyraźnie w listach Wandy Jeute, że jej życzliwość i szacunek podobnie był zaadresowany do innych ka- płanów. Była wdzięczna Bogu za pracę ks. Józefa Daszuty MIC w gim- nazjum 204 . Przesłała też abpowi J. Matulewiczowi wiadomość o nowym spowiedniku, ks. Abrantowiczu MIC, oceniając jego posługę jako głę- boko i logicznie przejrzystą 205 . Nietrudno zauważyć, że wypowiedzi s. Wandy o kapłanach były pozytywne. Są wprawdzie krytyczne, ale nie oskarżające. Życzliwa mi- łość do nich łączyła się z wielu cierpieniami i odznaczała szczerością oraz zatroskaniem o zbawienie i świętość kapłanów. Jej siostrzana mi- łość obejmowała szczególnie księży i braci marianów. Pisała: Cały klasz- tor Ojców Marianów jest bardzo miły. Ja o tych uczniach, profesach i no- wicjuszach tak myślę, jakby to były moje siostrzyczki 206 . Trzeba przy- znać, że z wielkim poświęceniem pracowała wraz z siostrami na poży- tek tej wspólnoty zakonnej. Jej potrzeby obejmowała sercem i przed- stawiała Bogu, o czym świadczą między innymi słowa: Bardzo mi leży na sercu sprawa domu oo. M., będziemy gorąco się o to modliły – Bóg taki dobry na pewno da 207 . Dała w ten sposób dowód zrozumienia in- tencji bł. Jerzego Matulewicza i solidaryzowania się z nią, by Zgroma- dzenie posiadając domy w Rzymie, było bliżej źródła i mogło prowa- dzić sprawy zgodnie z myślą całego Kościoła. Nie wyeliminowała ze swojego serca kapłanów diecezjalnych. Po- czątkowe zaufanie dobroci ks. Antoniego Zienkiewicza i okazana mu 203 Por. LWJ, Druja (26.07.1925 – 13.12.1926). 204 Por. LWJ, Druja (23.09.1925). 205 Por. LWJ, Druja (8.10.1926). 206 LWJ, Druja (26.01.1926). 207 LWJ, Druja (21.10.1925). Była to modlitwa o znalezienie w Rzymie odpowied- niego miejsca na urządzenie domu zakonnego marianów. W Rzymie mieści się aktualnie dom generalny Zgromadzenia. Więc ta modlitwa nie była daremną. Janina Samolewicz SJE 446
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==