Ephemerides_Marianorum_2016

z pewnością sprawiała, że ta życzliwość trwała i objawiała się w no- wych formach 190 . Wspomagała ją modlitwa Założyciela i jego krzepią- ce pouczenia. Pisał: o Was pamiętałem wciąż w modlitwach przed Bo- giem. [...] Proszę zaufać Opatrzności Bożej i opiece Matki Najświętszej. Powoli sprawy się ułożą. Bez trudności i krzyży nie ma życia. Nie ma innej rady, trzeba wziąć krzyż na ramiona i z zaparciem się siebie dźwi- gać go za Chrystusem. Miłość Boża wszystko naprostuje i do wszystkie- go doprowadzi 191 . W trudnej walce duchowej dojrzewała świadomość s. Wandy Jeu- te. O swoim osobistym duchowym stosunku do ks. A. Cikoto pisa- ła: Ze wszystkim idę do o. Andrzeja – nieraz buntowałam się przeciw Niemu, ale nie ukrywałam tego. Szczerze w Nim szanuję spowiednika i Kierownika […] Bardzo mi się podoba jego ułożenie podczas Mszy św. i Komunii św. tj. prostota i pokora. [...] Podoba mi się Jego przywiąza- nie do swego narodu 192 . Prosiła przy tym abpa J. Matulewicza o opi- nię, czy nie ma w tym grzechu. Świadczy to o dużej subtelności w ba- daniu własnych odczuć, aby nie zdradzić Chrystusa, a zarazem o po- szukiwaniu obiektywnych ocen. Dawała też wielokrotnie świadectwo wzajemnej życzliwości o. Andrzeja i pomocnej rady w kierowaniu spra- wami Zgromadzenia SJE 193 . Trzeba zauważyć, że w tym samym czasie abp Jerzy Matulewicz zmagał się z bardzo trudnymi sprawami jako wizytator apostolski Li- twy, o czym informował s. Wandę: Pracowałem nie tylko we dnie, ale często i w nocy. Bóg błogosławił mej pracy. Ojciec św. był bardzo zado- wolony. Zapewniał zarazem: Ale skoro skończę pilne prace zlecone mi przez Ojca św., zajmę się więcej Wami; uporządkuję ostatecznie Wasze Ustawy 194 . Dlatego z wyrozumiałością ludzką i zaufaniem Bogu przyj- mowała tę rzeczywistość 195 . Przyznawała się jednak, że w wielu spra- 190 Por. LWJ, Druja (26.07.1925). W liście bpa J. Matulewicza z Wilna 21 listo- pada 1923 r. do ks. A. Cikoto jest zezwolenie na zarządzanie majątkiem Sióstr Eucharystek. Por. LL, nr 189, s. 282. Z jednej strony biskup zaufał uczciwości ks. A. Cikoto, z drugiej zaś chciał, być może, w ten sposób zmniejszyć ciężar od- powiedzialności s. Wandy, znając jej wielkoduszność. 191 LP, nr 255 (Rzym, 9.11.1925), 307. 192 LWJ, Druja (25.07.1926). 193 Por. LWJ, Druja (26.07.1926). 194 LP, nr 256 (Rzym, 19.04.1926), 307. 195 Por. LWJ, Druja (4.12.1925). Janina Samolewicz SJE 444

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==