Ephemerides_Marianorum_2016
Cały ciężar skutków zaistniałego konfliktu s. Wanda Jeute przyjęła na siebie. Była to trudna życzliwość, wymagająca osobistej ofiary. Zde- cydowanie przekraczała ona ludzkie siły kobiety i byłaby z pewnością nieosiągalna, gdyby nie była ona osobą ufającą Bogu. A że doświadcza- ła z tego powodu głębokiego smutku, prosiła bł. Jerzego o modlitwę. Z pewnością niełatwo w takich okolicznościach uniknąć wątpliwości co do stanu własnej duszy, czego wyraz znajdujemy w jej listach do Zało- życiela 186 . Biskup Jerzy Matulewicz 25 lipca 1925 r. pisał z Ciechocin- ka: List z 16 VII otrzymałem. To, co słyszałem w Wilnie, przejęło mnie wielkim niepokojem i smutkiem. Obecnie jeszcze nic nie decyduję i nie postanawiam. Modlę się i rzeczy rozważam przed Bogiem 187 . Jak z tego wynika, biskup nie był pochopny w ocenie sytuacji, która go mocno zabolała. Przyznał się, że osobiście w sprawach finansowych i ekono- micznych nie był wyspecjalizowany, więc trudno mu się do nich usto- sunkować. To pozwala rozumieć wstrzymanie się Założyciela od decyzji. Miał jednak doświadczenie owoców zaufania Bożej Opatrzności, więc jak przystało na kierownika duchowego, dzielił się z s. Wandą i wspól- notą eucharystek tym dobrem, do jakiego się zobowiązał: wspomagać w sprawach duchowego postępu. Stąd w myśl Chrystusowego zalece- nia: Nie troszczcie się zbytnio o życie, co macie jeść (Łk 12, 22), kie- rował uwagę s. Wandy od zaufania sprawiedliwości ludzkiej ku spra- wiedliwości Bożej 188 . Była to jednak trudna próba świętości, skoro sam biskup pisał z Wilna 7 maja 1925 r. do ks. A. Cikoto: Listy siostry Wandy otrzy- małem [...]. Ona obiecała przysłać nam w darze prosiaczka, niech tego nie czyni; same niech wykorzystają ten Boży dar, ponieważ i tak biednie żyją 189 . Świadczy to o tym, że był świadom, w jakich warunkach ma- terialnych żyły siostry i jaką wielkodusznością odznaczała się s. Wan- da. Nie ulega wątpliwości, że tamten fakt rozliczeń boleśnie zaważył na dalszych stosunkach s. Wandy z wyznaczonym przez Założyciela opiekunem Zgromadzenia Sióstr Eucharystek. Od tego czasu jej życzli- wość wobec o. Andrzeja wymagała od niej ciężkiej pracy, aktów woli pokonujących osobiste przeżycia i wytrwałej modlitwy. To modlitwa 186 Por. LWJ, Druja (21.10.1925). 187 LP, nr 254, s. 305. 188 Por. Tamże, 306. 189 LL, nr 201, s. 293. Duchowość siostry Wandy Jeute SJE na podstawie jej korespondencji z błogosławionym Jerzym Matulewiczem 443
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==