Ephemerides_Marianorum_2016

cze większą niechęć do spowiadania się u innych. [...] Czasem zdaje mi się, że mam rację – potem znów boję się, że mylę się i jestem tak wiel- ką grzesznicą 131 . Pisała o tych sprawach, ponieważ nie chciała powziąć żadnej decyzji, która mogłaby pozostawać w sprzeczności z wolą Bożą, a miała to odczucie, że najdokładniej wyrażał ją właśnie bp Matule- wicz. Przebywanie w bliskości Boga obecnego „w naszej kaplicy” prze- nikała bojaźń, że Mu jest bardzo przykro: bo nie pracuję nad sobą, nic się nie mogę poprawić – jak o tym pisała w tym samym liście. Wielka wrażliwość sumienia graniczyła zdaje się w tym okresie ze skrupulat- nością, dręczącą do granic wytrzymałości, o czym świadczy inne zda- nie tego samego listu: Boję się, że tak wszystko źle robię, tak często mu- szę walczyć z pokusą rozpaczy i z niechęcią spowiedzi, i z jakimś panicz- nym strachem czy trwogą, która przejmuje mnie całą i z duszą, i z cia- łem, i w żaden sposób nie mogę zrozumieć, co to jest 132 – chociaż w oce- nie Błogosławionego skrupulantką wcześniej nie była 133 . W tych doświadczeniach jest pewnie bardzo bliska niejednemu chrześcijaninowi, który chce na serio traktować swoje chrześcijaństwo, a tym bardziej osobom duchownym, na których spoczywa odpowie- dzialność za zbawienie innych ludzi, pogrążonych w ciężkich uzależnie- niach od grzechu. To cierpienie moralne przypomina tak bardzo wo- łanie Chrystusa na krzyżu: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? (Mt 27, 46). Była to autentyczna walka o dzieło Boże, jak pisze w in- nym liście: Pan Bóg dał mi Zgromadzenie, więc muszę je piastować, ale bardzo się boję odpowiedzialności i ciągle mam pokusę rzucić wszystko i wtedy wyczuwam taki niepokój, jakbym miała popełnić grzech śmier- telny. Moja dusza tak jest miotana walką, że chyba wygląda jak poszar- pana szmata 134 . Towarzyszyło jej tu nasilenie choroby płuc, jak dalej zaznaczyła: Na wiosnę więcej razy niż przedtem krwią plułam [ ... ] je- stem jak na wulkanie i w sobie mam wulkan. Wszystko we mnie kipi – nie mogę siebie zrozumieć 135 . 131 LWJ, Druja (23.09.1925). 132 Tamże. 133 Pisał do W. Jeute w listach z okresu 1906-1910: O ile idzie o życie duchowe i wewnętrzne: owszem, gdy trzeba umiesz się zdobyć na energię. Skrupulantką nie jesteś, sumienie masz proste. LP, nr 182, s. 253. 134 LWJ, Druja (21.10.1925). 135 Tamże. Duchowość siostry Wandy Jeute SJE na podstawie jej korespondencji z błogosławionym Jerzym Matulewiczem 429

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==