Ephemerides_Marianorum_2016
Siostra Wanda opisała to następująco: Jeśli wątpliwości w osobistych sprawach duszy sprawiają tak wiele męki, to cóż mówić, gdy się one odnoszą do życia zbiorowiska, które winno do Boga zmierzać 126 . Szereg też problemów było związanych z kierowaniem Wspólnotą, kiedy przy- chodziły do Zgromadzenia osoby dalece odbiegające w swych ideałach od drogi życia zakonnego formowanego przez s. Wandę. Pomimo prze- żywanych udręk duchowych, lękała się ona i nie chciała niczego zmie- niać w kierunku nadanym przez Założyciela, a ufność swą kierowała do dobroci Bożej, spodziewając się rozwiązania zaistniałych sytuacji 127 . Najtrudniejszym problemem były dla s. Wandy sprawy życia we- wnętrznego własnego i sióstr. Wymownie przedstawiła je, pisząc: Naj- gorzej, że siostry zaczynają się mnie radzić w sprawach wewnętrznych, takich samych jak moje, z którymi ja sama osobiście już cały czas się męczę i nie znajduję wyjścia 128 . Był to dla niej czas wielkiej próby, prze- żywanej z dala od swojego stałego kierownika duchowego. Cały ciężar odpowiedzialności za Zgromadzenie odczuła we własnej duszy, o czym pisała: Nie kryję się, że ja całym sercem zazdroszczę, jak widzę warunki rozwoju życia wewnętrznego gdzie indziej, których u nas brak, a których tak bym chciała dostarczyć siostrom. Po cóż Pan Bóg przysłałby mnie tutaj? 129 . Uzależniła się jednak od decyzji Założyciela, co uzasadniała to w ten sposób: Bo kierownictwo Ojca jest nowym Zakonem – chcia- łabym posiąść miłość i rozwinąć ją razem z siostrami 130 . Tym „nowym Zakonem” nazywała właśnie miłość, jakiej nauczał i niósł swoim ży- ciem bł. Jerzy Matulewicz. Prawdziwą udręką duszy dla s. Wandy był czas przeżywania bun- tu przeciw spowiednikowi, którego przecież bardzo ceniła. Nie cho- dziło tu zapewne o osobę spowiednika, ale w ogóle o samą spowiedź. Pisała bowiem do bpa J. Matulewicza: Nie przypuszczałam, że jestem tak bardzo nędzną i grzeszną. Najgorzej, że się buntuję przeciw memu spowiednikowi, nie mogę się powstrzymać, by nie robić mu zarzutów i nie sądzić go. Stąd boję się, że moje spowiedzi są albo złe albo nie po- prawiają mię. A gdy myślę o zmianie, wyczuwam wielki niepokój i jesz- 126 LWJ, Druja (26.07.1925). 127 Por. LWJ, Druja (26.07.1925). 128 LWJ, Druja (26.07.1925). 129 LWJ, Druja (28.07.1925) – sama częstotliwość pisanych listów wskazuje na spiętrzenie się problemów w życiu duchowym s. Wandy. 130 LWJ, Druja (29.07.1925). Janina Samolewicz SJE 428
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==