Ephemerides_Marianorum_2016
Innym rodzajem cierpienia Wandy była troska o nawrócenie wuja i sio- stry. Prosiła bpa Matulewicza o modlitwy w intencji jej bliskich 122 . Troska o dobro bliskich zdominowała odpowiedzialność za ich zbawienie. Jednak wszystkie te trudności niewiele znaczyły w porównaniu z okresem drujskim, o którym pisała: Tutaj w Drui musiałam przebyć wielką burzę, po której została taka niemoc, równająca się temu, co to człowiek ledwie nogami włóczy 123 . Była to „burza”, jaką ona przeży- ła osobiście, podejmując rozmowy dotyczące środków na utrzymanie sióstr, które winny uzyskać z tytułu wykonywanej przez nie pracy. Siłę własnego napięcia emocjonalnego określiła „wściekłością”. Jednak opa- nowała emocje upokorzeniem i spowiedzią oraz powierzeniem wszyst- kiego Panu Bogu, bo On wie o wszystkim 124 – jak pisała . Smutek swój powierzała modlitwie bpa Matulewicza, po odsłonięciu mu jego przy- czyn. Nie wiadomo, czy wówczas już W. Jeute wiedziała o zwolnieniu go z Wilna przez Stolicę Apostolską 14 lipca 1925 roku, ale można się spodziewać, że nie orientowała się jeszcze w tej sprawie. Zestawie- nie dat pozwala zauważyć, że jej problemy spiętrzyły się równolegle do problemów biskupa wileńskiego po konkordacie zawartym między Polską i Stolicą Apostolską w 1925 roku. W odpowiedzi na ten list bp Jerzy Matulewicz pisał do niej: Na rzeczach finansowych i ekonomicznych nie bardzo się znam. Jakoś do- tychczas Opatrzność Boska mną się opiekowała i bardzo hojnie mnie za- opatrywała we wszystko. Sumienie mnie zawsze wyrzucało, że raczej za dobrze mam. O moich braciach też Bóg pamiętał i pamięta; bywały ciężkie chwile, a żaden z głodu nie zginął, żaden nie był bez dachu nad głową. I wy, Drogie Siostry, szukajcie naprzód Królestwa Bożego i spra- wiedliwości Jego, a reszta będzie wam przydana 125 . W ten sposób Bło- gosławiony podtrzymał i ukierunkował myślenie Wandy, by zawierza- ła sprawy Bogu, w tych trudnych dla niej doświadczeniach. Jeszcze większe trudności pojawiły się po pełnym powierzeniu przez bpa Matulewicza Zgromadzenia Eucharystek opiece ks. Andrzeja Cikoty. 122 Por. LWJ, Druja (25.02.1924). W liście bpa J. Matulewicza z 3.03.1924 jest zapewnienie o pamięci w modlitwie za chorą – jak można się domyślać – ciocię Wandy. 123 LWJ, Druja (16.07.1925). 124 Tamże. 125 LP, nr 254, Ciechocinek (25.07.1925), 306. Duchowość siostry Wandy Jeute SJE na podstawie jej korespondencji z błogosławionym Jerzym Matulewiczem 427
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==