Ephemerides_Marianorum_2016
W odpowiedzi na te listy bp Jerzy Matulewicz pisał do Wandy: Ja dałem ks. Cikocie wszelkie upoważnienia, co do waszego Zgromadzenia. [...] Pokładajcie ufność w dobroci i miłosierdziu Bożym; powoli do wszyst- kiego dojdziecie. [...] W modlitwach pamiętam o Was i Wy o mnie pa- miętajcie. [...] Proszę zaufać Opatrzności Bożej i opiece Matki Najświęt- szej. Powoli sprawy się ułożą. [...] Trzeba wziąć krzyż na ramiona i z za- parciem się siebie dźwigać go za Chrystusem. Miłość Boża wszystko na- prostuje i do wszystkiego doprowadzi 136 . Daje się tu zauważyć daleko- wzroczność Błogosławionego w przeciwieństwie do Wandy, która chcia- łaby w swej gorliwości, by wszystko już było doskonałe. To wzajemne uzupełnianie się duchowe miało dla niej ogromne znaczenie. Warto zauważyć, że ciężkie przeżycia duchowe towarzyszyły atmos- ferze na Kresach Wschodnich, jak nadmieniła: Tam na Kresach takie są ciężkie tarcia narodowe i podejrzenia – i zaraz dodaje – we mnie tyle jest złego i to tak teraz wychodzi 137 . Czyż nie jest to przejaw emanowania zła obecnego w świecie na osoby poświęcone Bogu? Ludziom świeckim czasem się wydaje, że oni są wystawieni na ciężką walkę, a duchow- ni prowadzą ciche, spokojne życie. Tymczasem osoby Bogu poświęco- ne, chociaż są wolne od pewnych utrapień życia, jednak wystawione są w pierwszej kolejności do walki duchowej z nasilającym się złem. Obiektywnie biorąc, nie ma więc podstaw do zazdrości, ani dyskredy- towania powołania do życia konsekrowanego, bo jeśli cały ciężar wal- ki duchowej spadnie na samych ludzi świeckich, nie zdołają go udźwi- gnąć, jak też odwrotnie – osamotniona walka duchowa osób konsekro- wanych, bez przyjęcia jej przez wszystkie stany Kościoła, zniszczy go. W jedności jest siła dobra – jak zaznaczał bł. Jerzy Matulewicz. Wydaje się, że warto przytoczyć tu szereg innych świadectw du- chowej walki, w jakiej dojrzewała cierpliwość s. Wandy Jeute. Należą do nich zapisy: – Z jednej strony nie zgadzam się z ks. Andrzejem w wielu rzeczach, wy- rządziłam mu wiele razy przykrość, a może nawet krzywdę – z dru- giej zaś żal mi go, że był albo i jest prześladowany /chociaż teraz jest lepiej/, wiele rzeczy podoba mi się w nim . 136 LP, nr 255, Rzym (9.11.1925), 306-307 . 137 LWJ, Krasnystaw (21.11.1925). Janina Samolewicz SJE 430
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==