Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

sno zrozumiał, że władze polskie nie zgodzą się, by został arcybisku- pem. Co należało czynić? Czekać, czy dać wydarzeniom iść swoją dro- gą? Tego na pewno chciał rząd Republiki Litewskiej i niektórzy polity- cy litewscy: niech Polacy wyraźnie i otwarcie sprzeciwią się J. Matule- wiczowi, co praktycznie już było w Wilnie przygotowane 38 . Oczywiście, Biskup o tym wiedział. Mógł zachować się tak, jak chcieli politycy li- tewscy, i to przyniosłoby mu popularność nie tylko w ówczesnej stoli- cy – Kownie, ale i w całym kraju. Lecz nie zrezygnować oznaczało tak- że stworzenie napięcia między Polską i Stolicą Świętą. Jednak Matule- wicz nie był nacjonalistą. Nie wdał się w gry polityczne. Nawet spra- wy polityki litewskiej nie były dla niego ważniejsze od dobra Kościo- ła. I tym razem zachował się jak człowiek Kościoła. Cześć i posłuszeństwo Stolicy Świętej znaczyły całą drogę jego po- bytu w Wilnie. Wiele wycierpiał i widząc, że jego dalszy pobyt w zaję- tej przez Polskę stolicy Litwy staje się niemożliwy, zwrócił się z szacun- kiem do Piusa XI: Dopiero po Wielkanocy udałem się do nuncjusza po- rozmawiać o swojej sytuacji i po powrocie usiadłem, aby napisać list do Ojca Świętego 39 . Drugą rezygnację napisał dnia 27 VI 1925 r. Zosta- ła ona przyjęta 14 VII 1925 r. Biskup Matulewicz powiadomił o niej listownie kapitułę wileńską 3 VIII 1925 r.; w tym momencie przestał być biskupem wileńskim. Tak zakończył się ten okres życia Jerzego Matulewicza, mający najbardziej znaczący wpływ na świętość Biskupa. Tak o nim pisze Ta- deusz Górski: Okres pasterzowania w diecezji wileńskiej (1918-1925) należał do najtrudniejszych w życiu Jerzego Matulewicza [...]. Patrząc z perspektywy na te lata, można też zaliczyć je do najowocniejszych, gdyż w nich może najbardziej okazał miłość do Kościoła i osiągnął świę- tość 40 . To samo potwierdza Piotr Smoliński: Błogosławiony Jerzy Ma- tulewicz w latach 1918-1925 był biskupem wileńskim. To był najtrud- niejszy okres w jego życiu. Jerzy Matulewicz na wszelkie sposoby pró- bował uniknąć tej nominacji, chcąc poświęcić się zgromadzeniu, podkre- ślając równocześnie, że sytuacja polityczna w Wilnie jest napięta, a no- minacja dla niego naprawdę tego napięcia nie zmniejszy i problemu nie rozwiąże. Przybył do Wilna, gdzie z góry ustalono o nim opinię. Profe- 38 T. Górski, Błogosławiony Jerzy Matulewicz …, 397. 39 S. Yla, Jurgis Matulaitis …, 184. T. Górski podaje, że Matulewicz napisał dwa pisma w sprawie odejścia z Wilna. 40 T. Górski, Błogosławiony Jerzy Matulewicz …, 135. Bł. Jerzy Matulewicz – biskup wileński 95

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==