Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)
5. Działalność duszpasterska Praca marianów w Harbinie miała charakter nietypowy, bowiem nie prowadzono tu w ścisłym sensie pracy parafialnej, ponieważ brakowało parafian – jeśli się nie weźmie pod uwagę stu kilkudziesięciu osób (wraz z uczniami), należących do placówki św. Mikołaja. Nie prowadzono tu też ściśle pracy misyjnej, unikano bowiem prozelityzmu. Pod opieką duchową marianów znajdowały się trzy zakłady naukowe: Liceum św. Mikołaja, Kolegium Urszulanek oraz Progimnazjum Franciszkanek. W każdym z tych zakładów znajdowała się publiczna kaplica obrządku wschodniego, dostępna nie tylko dla uczącej się młodzieży i unitów, ale dla wszystkich zainteresowanych harbińczyków. Największą i najlepiej przystosowaną kaplicę do sprawowania liturgii miało Liceum św. Mikołaja. Po rozbudowie i kilku remontach mieściła ona swobodnie 500 osób. Już w 1928 r. w dniu erekcji ordynariatu została podniesiona do rangi kościoła parafialnego. W trzech kaplicach ordynariatu odprawiano liturgię wschodnią dla wiernych. W kaplicy księży marianów odprawiano dwie msze w niedzielę i jedną w dni robocze. U sióstr urszulanek i franciszkanek sprawowano liturgię raz dziennie, zarówno w dni robocze, jak i świąteczne. We wszystkich kaplicach księża słuchali spowiedzi przynajmniej w dziesięciu języ- kach 39 . Przyciągało to do kaplic katolików różnych narodowości, którzy byli w Harbinie, a z powodu bariery językowej nie zawsze mogli skorzystać z sakramentu pokuty w kościołach łacińskich. W każdą więc niedzielę w kaplicach ordynariatu odprawiano cztery msze, w których ogólnie uczestniczyło około tysiąca osób. Według opinii świadków, kaplica marianów mieszcząca 500 osób z zasady była wypełniona, a nawet często brakowało w niej miejsca. Oprócz młodzieży ze szkół ordynariatu, do kaplic przychodzili rodzice, nauczycielstwo wraz z rodzinami, około 30 osób prawosławnych, stale je odwiedzających oraz różne przypadkowe osoby przychodzące z ciekawości lub z zainteresowania. W ten sposób krąg oddziaływania misji zwiększał się i zyskiwał sobie nowych sympatyków. Z pewnością ludzie przychodzący do cerkwi katolickich wyzbywali się w większości krzywdzących 39 Były to główne języki Rosji carskiej: rosyjski, polski, litewski, białoruski, ukra- iński oraz zachodnie: włoski, francuski, angielski, niemiecki, a także chiński, zaś od 1932 r. ojcowie i bracia musieli uczyć się japońskiego. Mariańska misja w Harbinie 165
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==