Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

funkcję naczelnego redaktora pisma unijno-katolickiego „Katoliczeskij Wiestnik”. Rolę tę spełniał do 1937 r., kiedy to został skierowany do Japonii na Sachalin w celu rozpoznania możliwości otwarcia tam placówki mariańskiej. Wśród trzech braci zakonnych przebywających w misji harbińskiej na wyróżnienie zasługuje A. Zaremba, z zawodu elektrotechnik, hydraulik i specjalista od urządzeń grzewczych. Uważany był za bardzo dobrego fachowca, tym bardziej potrzebnego, że miasto nie posiadało ani wodociągów, ani kanalizacji. Brat Zaremba starał się własnym sposobem zainstalować taką sieć i zapewnić jej funkcjonalność, a także był konserwatorem w zakładach sióstr, a w czasie okupacji japońskiej i sowieckiej świadczył też specjalistyczne usługi Chińczykom i Rosjanom. Ksiądz Hermanowicz podaje, że za swą usłużność był ceniony nie tylko przez współbraci, ale i przez prawosławnych i przez „pogan”. Po zakończeniu II wojny światowej w Harbinie zapanował surowy reżim komunistyczny. W obozach w nieludzkich warunkach przebywało tysiące japońskich jeńców. Według świadków, br. Zaremba niejednokrotnie z narażeniem życia niósł im pomoc w miarę możliwości, czy to dostarczając żywności czy lekarstwa 38 . Japończycy wyrażali się o nim z najwyższym szacunkiem. Bracia Zaremba i Bohowicz przebywali w Harbinie najdłużej, bo jeszcze po kasacie misji w 1948 r. zostali w tym mieście do 1951 r., kiedy to z wielkimi trudnościami je opuścili. Misję harbińską zasiliło jeszcze dwóch kapłanów diecezjalnych. Jednym z nich był ks. Paweł Portniagin, konwertyta narodowości rosyjskiej, wysłany przez ks. Fabiana na studia do Russicum . Po ich zakończeniu przybył w 1937 r. do Harbina i gorliwie pracował tu aż do aresztowania w 1948 r. Drugim był Francuz, również absolwent Russicum , ks. Paweł Chaleil. To już wszystkie osoby wchodzące w skład Misji Katolickiej dla Rosjan w Harbinie. Dzięki utworzeniu domu zakonnego praca marianów nabrała nowych cech. Wytworzyły się nowe formy coraz skuteczniejszego oddziaływania na społeczeństwo rosyjskie w Harbinie i różne formy wzajemnego zbliżania się i nawiązywania nawet życzliwych kontaktów. Było to niemożliwe w początkach funkcjonowania placówki misyjnej. 38 J. Vaišnora, A. a. Antano Zarembos, MIC atminimui , „Draugas” 13 IV 1967. Jan Kosmowski MIC 164

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==