Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

jest: ani katolik, ani prawosławny? Czy Rosjanin może być związany z Watykanem? Wypuszczony, przeżywał gehennę ataków, izolacji i niezrozumienia. W liście do kard. Sincero pisał: Obecnie w naszym położeniu wystawiamy się każdemu na pośmiewisko i na to nic nie mogę poradzić 21 . Jeszcze większą wrogość okazywali mu prawosławni. Rozpuszczali o nim nieprzyjemne, ohydne plotki i oszczerstwa, chcąc go ośmieszyć w oczach wiernych i sympatyków unii. W liście do ks. Andrzeja Cikoto MIC Abrantowicz napisał: byłem ja u nich [biskupów] z wizytą i wszyscy patrzyli na mnie wilkiem 22 . Rozgłaszali, że ks. Abrantowicz i jego współpracownicy przychodzili, jak wilki w owczym przebraniu kraść dusze ich wiernych. W listach ks. Fabiana z tego okresu przebija cień pesymizmu co do efektów i sensowności dalszej pracy. Do kard. Sincero pisał, że nie powinno się tej misji rozpoczynać, bo pozostały tu tylko popioły po wielkim ogniu, który zapłonął przed trzema laty, ale skoro dekret o erekcji Wschodniego Ordynariatu został urzędowo ogłoszony, to już nie ma możliwości wycofania się 23 . Jako jedyne wyjście ks. Fabian widział możliwość pracy obliczonej na dłuższą metę, której celem byłoby nie nawracanie, ale zbliżenie i zagojenie ran wśród rozdzielonych i skłóconych chrześcijan. Inicjatywa Abrantowicza napotkała na zdecydowany opór ks. G. Piotrowskiego, który godził się na pracę wśród Rosjan obliczoną tylko na liczne nawrócenia. W takiej sytuacji obydwaj napisali sprawozdanie do Stolicy Apostolskiej, a ks. Piotrowski zażądał kategorycznej odpowiedzi, kto ma pozostać w Harbinie, gdyż nie widzi możliwości współpracy z ks. Abrantowiczem. Rzym odpowiedział, że w Harbinie ma pozostać ks. Abrantowicz. Do swojej dyspozycji otrzymał on też gmach zakupiony w 1925 r. przez ks. Piotrowskiego na Niższe Seminarium Duchowne dla Syberii. Miał służyć na potrzeby ordynariatu. Jurysdykcji ks. Abrantowicza poddano też obydwie polskie parafie oraz szkoły franciszkanek i urszulanek, które w szczególny sposób w przyszłości miały być związane z pracą misji w obrządku bizantyjsko-słowiańskim 24 . 21 Tamże. 22 C. Sipovic, Ajciec archimandrite …, 16. 23 AGM. Ord. Harb., Abrantowicz ad Cikoto , Harbin, 7 XII 1928; Abrantowicz ad card. Sincero , Harbin, 6 XII 1928. 24 T. Podziawo, Wspomnienia …, 118; D. Kołpinskij, Russkoe katolicestwo na Dal- nomVostoke , „Kitież” (1931) nr 1, 31-32; Cz.S., Polskie siostry urszulanki w Har- binie , „Misje Katolickie” 57(1938) 323-324. Jan Kosmowski MIC 158

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==