Ephemerides Marianorum - Studia historyczno-teologiczne (2012)

klasycznego łacinnika, polonizatora gardzącego prawosławiem. To zaś utwierdzało najgorsze przypuszczenia Rosjan i pozbawiało misję jakichkolwiek szans na pozytywną i owocną pracę wśród nich. Piotrowski publicznie twierdził, że katolicy rytu wschodniego nie są prawdziwymi katolikami i śmiał się z Rosjan i z krzyży 19 schizmatyckich . Komisja „Pro Russia” początkowo nie orientując się w charakterze działalności ks. Piotrowskiego, popierała i finansowała niektóre dzieła będące pod jego zarządem. Tymczasem Stolica Święta i Pius XI zaznaczali, że nie chodzi o instytucje mające na celu nawracanie prawosławnych, ale o danie prawosławnym możliwości zetknięcia się z autentycznym katolicyzmem, aby go poznali, ocenili jego wartość, bo tylko w ten sposób może udałoby się skruszyć mur uprzedzeń zbudowany za caratu. Ksiądz Abrantowicz wewnętrznie całkowicie akceptował taką linię postępowania wobec prawosławia. Rozumiał, że trudności leżą najczęściej na płaszczyźnie narodowej, kulturowej i wynikają ze skomplikowanych uprzedzeń historycznych. W swych poglądach był radykalny, uważał, że nie można mówić do prawosławnych o ich nawracaniu, o ich powrocie do prawdziwej wiary lub wyrzeczeniu się błędów, gdyż to ich obrażało i odstraszało ludzi niepojmujących drobnych różnic teologicznych. To było prawdziwe, ekumeniczne novum nieakceptowane przez zdecydowaną większość duchowieństwa. W codziennej praktyce kapłani łacińscy obrządek prawosławny uważali za heretycki i ledwie tolerowali obrządek bizantyjsko-słowiański. Doświadczył tego ks. Abrantowicz natychmiast po przekroczeniu granicy chińskiej – i to zarówno ze strony prawosławnych, jak i katolików. Pomimo ogłoszenia jego nominacji w Acta Apostolicae Sedis i listów polecających ze Stolicy Apostolskiej, od pierwszego dnia pobytu spotkał się z olbrzymią nieufnością i trudnościami. Żaden zakon nie chciał udzielić mu gościny i noclegu. Dopiero po interwencji Stolicy Apostolskiej jezuici pozwolili mu na krótki czas zatrzymać się w Szanghaju 20 . Po przybyciu do Pekinu został natychmiast aresztowany przez Chińczyków. Posądzano go o szpiegostwo – Kto to 19 AGM. Ord. Harb., Abrantowicz ad card. Sincero , Harbin, 22 I 1929; por. T. Po- dziawo, Wspomnienia .., 117-119. 20 AGM. Ord. Harb., Abrantowicz ad card. Sincero , Harbin, 6 XII 1928; tamże, De difficultatibus et angustiis Harbinensibus in genere. Abrantowicz ad Comissionem pro Russia , Romae, 18 VI 1934. Mariańska misja w Harbinie 157

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==