EM 2013
łeczna ze swą zasadą pomocniczości, dobrze jest wspomagać tych bra- ci, których Bóg wybrał i powołał poniekąd podwójnie. Tak też stało się w życiu wielu charyzmatycznych postaci, m.in . bł. Matki Teresy z Kalkuty, św. o. Pio, św. Faustyny, św. Maksymiliana, św. Brata Al- berta i wielu innych. Ci święci, jako członkowie określonych zakonów, szli za głosem Boga, choć mogło się to wydawać porzuceniem właści- wej drogi. Duch tchnie, kędy chce i przez takiego zbuntowanego Fran- ciszka wytycza nowe drogi i daje nowe charyzmaty. Charyzmat to nie skierowanie dekretem brata do tego czy innego zadania, lecz szukanie woli Bożej zgodnie z tym, do czego wzywa Pan. Charyzmatami obdarza Bóg tę osobę, którą wcześniej wybrał i przeznaczył do tego, by przy- nosiła owoce miłości i nawrócenia. Pan Bóg jak ogrodnik posługuje się narzędziami, narzędzie nie może zapomnieć, że jest w rękach ogrodni- ka, musi pamiętać, czym jest, i nie wywyższać się ponad tego, który w swej dłoni je trzyma. Pycha może spowodować, że Władca wszyst- kich rzeczy pełne pychy narzędzia odstawi lub wybierze nowe. Jeśli chodzi o nauczanie religii w szkole, to przerasta ono niejednego kate- chetę. Dzieci nie akceptują katechezy jako kolejnego przedmiotu, któ- ry trzeba zakuwać i zdać, a później zapomnieć. Katecheta skupiony na sprawnym przekazaniu wiedzy nie jest w stanie zapanować nad roz- gadaną klasą. Po prostu dzieci nie są taką formą katechezy zaintereso- wane. Bardzo odczuwalny jest brak drugiej osoby wspomagającej ka- techetę. Obecność drugiej osoby na katechezie, czy to w ramach prak- tyk, czy na zasadzie wypracowania odpowiednich metod, niewątpliwie okazałaby się skuteczna. Tymczasem pogrążamy moc nauczania Ewan- gelii. Dzieci i dorośli nie dostrzegają związku religii nauczanej w szkole ze Mszą św. w parafii. Często uważają, że obecność na katechezie zwal- nia ich z pójścia do kościoła w niedzielę. Jak to uczynić, by powiązać dziękowanie Bogu, naukę i życie codzienne? Dobrze byłoby wrócić do „instytucji” księdza prefekta w szkole, który towarzyszy uczniowi we wszystkim, czym ten zajmuje się na co dzień. Jest na zajęciach sporto- wych, idzie z klasą do kina, przygotowuje akademie szkolne, wyjeżdża na wycieczki, modli się, gdy uczeń zdaje egzaminy, a kiedy potrzeba, odwiedza jego dom rodzinny i pomaga rozwiązywać problemy i wspie- ra w potrzebie. Zauważyłem skuteczność takiego działania podczas pra- cy w Grudziądzu, a wcześniej w Elblągu i Górze Kalwarii. Tam chodzi- łem po lekcjach odwiedzać dzieci i te ze świetlicy, i te z domu dziec- ka. Najpierw pojawiałem się na podwórku, zagrałem w piłkę, pozna- Wacław Pokrzywnicki MIC 562
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==