EM 2013

książki do przeczytania, a one pragną smakować radości dzieciństwa. Nie zapominam, że prawa natury są silniejsze: trawa usycha, umiera, ale wystarczy odrobina deszczu i promyk słońca, a znów wyrasta. Po- dobnie dzieje się z dziećmi – wystarczy im ciepły uśmiech, pochwała i trochę czułości, by dostały skrzydeł, pomnożyły wiarę we własne ta- lenty i pomoc Boga. Jeśli ktoś nazwie ten wywód „mową-trawą”, nie- wątpliwie będzie miał rację, ale być może nie będzie też potrafił przy- garnąć do siebie dzieci. Na studiach podyplomowych w Toruniu uczy- łem się pedagogiki nie tylko teoretycznej, akademickiej, spisanej w stu- denckim notatniku, ale konkretnie zrealizowanej wśród dzieci z ulicy, z którymi rozmawiałem, grałem w piłkę, jeździłem na wycieczki, cho- dziłem na basen, do kina czy opery. Wychowywanie w mądrości i mi- łości dzieci jest dla mnie ważniejsze niż budowanie kolejnych domów zakonnych i parafii, w których nie ma miejsca na świetlice czy ogni- ska dla wałęsających się dzieciaków. Ksiądz Prefekt – pojęcie nieznane współczesnej młodzieży, choć nawiązujące do pięknej mariańskiej tra- dycji – stanowił w przeszłości autentyczny wzór dla młodych ludzi; to- warzyszył im wszędzie, jechał na pielgrzymkę, narażając się Służbom Bezpieczeństwa; nie zamykał się w klasztorze, by spokojnie posiedzieć przy kawie; obcowanie z młodzieżą zapewniało mu autorytet. Od tam- tego czasu minęło 40 lat, a do dziś zacni kapłani w Grudziądzu mogą podziwiać owoce swojej pracy. Rodziny przyprowadzają do nich swoje dzieci i wnuki, bo darzą ich zaufaniem. Można to kontynuować, ale po nowemu, niestety, bez zachowania tradycji. Teraz liczy się lepszy kom- puter, ładne mieszkanko, dobry samochód i fajne ciuchy. Piszę o tym nie tylko z żalu, że odeszliśmy od tradycji, ale z niepokoju o to, gdzie podziały się mariańskie ideały. Dobrze byłoby popytać tych, którzy pracują na pierwszej linii, co tak naprawdę w Zgromadzeniu powinno się liczyć, by ocalić ducha i charyzmat Ojców? Różne są dary i różne są charyzmaty, powiada św. Paweł. Czym innym jest charyzmat dany przez Ducha Świętego całemu Zakonowi Marianów, a czym innym ten podarowany poszczególnym braciom. Każdy dar przychodzący z Gó- ry służy budowaniu, wspólnemu dobru i nie musi oznaczać, że brat nim naznaczony ma dostosować się do porządku ogólnego. Dla popar- cia tej tezy wystarczy przywołać osoby dotknięte kalectwem, starością; nie można wymagać od nich tego, do czego zdolna jest osoba spraw- na i zdrowa. Indywidualność – podkreślam – a nie indywidualizm, jest pożyteczna, bo ubogaca wielu, dlatego, jak uczy katolicka nauka spo- Sztuka wychowywania w posłannictwie marianów 561

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==