EM 2013

wałem rodziców, zapraszałem na wyjazdy podczas ferii lub na autoka- rowe wycieczki poza miasto. Po pewnym czasie zauważyłem, że dzie- ci zaczynają mi ufać, zadają pytania, chcą, by je dostrzec, pochwalić. Prowadzenie świetlicy i stała obecność na każdym spotkaniu, na ka- techezie, na mszy wzbudza w dzieciach poczucie bezpieczeństwa i ro- dzi zaufanie. Wiedzą, gdzie należy przyjść, gdy szukają pomocy. Do- trzymywanie słowa, słowa przeprosin, przyznanie się do błędu – dzie- ci to mocno cenią, jak również powierzenie im swoich trudnych chwil z dzieciństwa. Przekonanie, że ksiądz też to przechodził, też miał ta- kiego ojca jak ja, cierpiał niedostatek i umiał obfitować, więc jest jak to mówią „ziomek”, czyli swój. Duszpasterstwo marianów nastawione na przebywanie z najmniej- szymi zawsze przynosiło wspaniałe owoce. Proboszczowie, którzy za- praszali ubogich do wigilijnego stołu, odwiedzali dzieci z kolędą w in- ternatach, domach dziecka, zasiadali do wspólnego posiłku w świetli- cy, przygotowywali paczki na święta dla najuboższych rodzin są wspo- minani do dzisiaj. To dzięki tym otwartym na ludzi kapłanom mariań- skim, a tutaj należałoby wymienić wielu, przetarły się drogi do wielu młodych serc. Tam, gdzie środowisko spisało na straty młodego czło- wieka, nazywając go „narkomanem, alkoholikiem czy bandytą”, księ- ża pierwsi podawali mu rękę i próbowali wyprowadzić go na dobrą drogę. W Elblągu i Górze Kalwarii przy pomocy młodych ludzi, szcze- rze nawróconych i pragnących się zaangażować dla Kościoła, powsta- ły świetlice dla niepełnosprawnych, gazetki redagowane przez mło- dzież (np. „Inkwizytor – Nowa Jerozolima”), misteria, schole muzycz- ne, czy tak wspaniała inicjatywa jak Spotkania Aniołków nad Wisłą w Grudziądzu. „Aniołki” od dwunastu lat gromadzą dzieci z mariań- skich placówek wraz z ich opiekunami na świętowaniu Dnia Dziecka, Dnia Matki i Dnia Ojca. W Grudziądzu dzięki pomocy parafian z Lon- dynu powstał fundusz wspierania Domu Dziecka. Zaczęło się od ofia- rowania dzieciom busa na przewozy, potem dyrektor Maria Janow- ska we współpracy z panią Elżbietą Marzec i rodziną Chodźko-Zajko przygotowywali dzieci do przyjacielskiego spotkania z księżmi. Wspól- ne wyjazdy i Msze święte oraz odmawiane różańce za dobrodziejów sprawiły, że więź utrzymuje się prawie od dziesięciu lat. Marianie to- warzyszyli dzieciom podczas wyjazdów do sanktuariów w Polsce, go- ścili w Licheniu, Stoczku, Sulejówku, Rdzawce i Grzybowie. Zdobywali sponsorów na pielgrzymki do Wilna, Lwowa, Monte Cassino, Medju- Sztuka wychowywania w posłannictwie marianów 563

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==