157 numerus iii – caput ii: de vituperatione h add. “quid tenere” (II ed.; AO; PL) i add. “enim” (AO; PL) j “auctor” (II ed.; AO; PL) k “quaecunque” (AO; PL) CAPUT II De Vituperatione 1. Vituperatio, est sermo explicans mala, quae alicui personae, vel rei sunt insita. Opposita est laudationi totidemque locis quot illa, sed plane contrariis constat. 2. Primo si hominem vituperes, genus ipsius obscurum sordidumque dices: quod si clara fuerit stirpea, asseres eum a suis maioribus degenerasse. a “familia ortus” (II ed.) 3. Vituperabis illum ab educatione mala: sin vero bonam educationem habuit, ostendes eum huic non respondisse, ac tanquam faetido vasi odoriferum liquorem infusum corruptum esse. 4. Virtutibus vitia oppones: quodsi horum nulla vestigia re- liquerit, probabisb illlum promptissimum quidem fuisse in vitia, sed ea patrandi occasionem defuisse. b “explicabis” (II ed.) 5. Gesta illius improba, nefaria, saeva, detestanda monstrabis: quorum etsi quaedam fuerint recta, pravorumc tamen multitudine d obruta et obscurata dices. c “malorum” (II ed.) d add. “esse” (II ed.) 6. Comparabis illum similis farinae hominibus, quos penitus ab eo nequitia superatos ostendese. [p. 71] e “demonstrabis” (II ed.) 7. Epilogum facies dehortando omnes ab eiusf imitatione: sed memineris etiam ad ipsam vituperationis seriem, quod supra non monui, prooemio accedere laudationi contrario. Caeterum puncta rerum vituperationis utg locorum, temporum et similium (quidquid enim laudari, hoc et vituperari potest) facile h ingenium
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==