-825większa niż liczba współbraci. Z tej sytuacji wypływa kilka przykrych konsekwencji. Wielu współbraci jest nadmiernie obciążonych pracą, co powoduje przemęczenie i redukuje apostolską efektywność. Zwiększone wymogi duszpasterskie odrywają braci od życia wspólnotowego i wspólnotowej modlitwy. To ogranicza duchową żywotność i osłabia powołaniową czujność. Również braki personalne stwarzają trudności w planowaniu przyszłości Zgromadzenia. W tym kontekście, już dzisiaj można dostrzec oznaki ostro zarysowanego problemu, nękającego niektóre wspólnoty naszego Zgromadzenia na całym świecie. Z jednej strony nasze Zgromadzenie powinno robić wszystko co tylko może, żeby sprostać naglącym wymaganiom Kościoła, z drugiej zaś, apostolskie zadania powinny być roztropnie planowane i podejmowane. Przełożeni w szczególności powinni czuwać, by nie pozwalać na zbytnie rozszerzanie naszych zaangażowań, co mogłoby doprowadzić do swoistego [6] samozniszczenia. Dlatego wydaje mi się, że prowinqe, wiceprowincja i wikariaty w najbliższej przyszłości bardziej potrzebują konsolidaqi istniejących prac duszpasterskich niż ich rozszerzania. Może wydawać się to paradoksem w świetle moich poprzednich wypowiedzi, ale jestem przekonany, że jest to niezbędne. Pisząc to, nie chcę budzić w Was obaw czy lęków. Nie sugeruję też, że nie należy podejmować nowych iniqatyw. Zachęcam raczej do tego, aby każdy nowy projekt był dobrze przemyślany, are required to work longer and harder, which increases fatigue and reduces apostolic effectiveness; increasing ministerial demands tend to call confreres away from common life and common prayer, which saps spiritual vitality and dulls vocational awareness; and, finally, lack of personnel makes it very difficult for the Congregation to plan for the future. As I review our prospects, there are signs that this problem will become acute for several Marian communities world-wide. While our Congregation should do all in its power to meet the pressing needs of the Church, apostolic commitments need to be prudent. Superiors, in particular, should be careful not to allow their communities to become over-extended. To do so ultimately results in spiritual selfdestruction. Hence, it seems to me that the Provinces, Vice-Province and Vicariates, for the near future, need to aim more at consolidation of existing pastoral commitments rather than [6] expansion. This may seem paradoxical in light of my previous comments, but I believe that it is necessary. In suggesting this, I am not urging us to be timid or fearful. Nor am I suggesting that new initiatives not be undertaken. Rather, I am encouraging that any new project be clearly defined, well-planned, executed according to a reasonable schedule, and be undertaken only after a realistic appraisal of the resources available. In addition, it is necessary for the Provinces, Vice-Province and Vi-
RkJQdWJsaXNoZXIy MjI2Mw==