Zywot Stanislawa Papczynskiego

o. Wetycki, polecił gromadzenie s´wiadectw o s´wie˛tos´ci z˙ ycia Sługi Boz˙ ego i o cudach zdziałanych za jego po- s´rednictwem. Ten sam przełoz˙ ony generalny w 1753 r. nakazał pod posłuszen´ stwem, aby w marian´ skich kla- sztorach odmawiano modlitwy o beatyfikacje˛. W niedługim czasie liczne rzesze społeczen´ stwa polskiego – w tym wielu biskupów, ksia˛z˙ e˛ta i magnaci – wystosowały swe pros´by do Rzymu o beatyfikacje˛ o. Papczyn´ skiego. Równiez˙ Sejm Polski poparł te˛ spra- we˛ uchwała˛ z 1764 r. Wreszcie na wniosek kapituły generalnej marianów z 24 sierpnia 1766 r. sa˛d bisku- pi z ramienia ordynariusza poznan´ skiego rozpocza˛ł w dniu 10 czerwca 1767 tak długo oczekiwany Proces informacyjny. Trwał on do 4 paz´dziernika 1769 r. Akta Procesu potwierdzone przez ordynariusza poznan´ skie- go, bp. Andrzeja Stanisława Młodziejowskiego, prze- słano do Rzymu. Tak szcze˛s´liwie rozpocze˛ty Proces beatyfikacyjny, został w 1775 r. przerwany na skutek nieumieje˛tnos´ci zbierania dowodów. Wznowienie go udaremniły kle˛ski polityczne, jakie dotkne˛ły wówczas Polske˛ pod koniec XVIII w., i utrudnione w ich naste˛pstwie kontakty ze Stolica˛ Apostolska˛. Chociaz˙ Proces o. Stanisława został przerwany, nie ustała sława jego cnót, a marianie dokładali staran´ , aby doprowadzic´ do wznowienia Procesu. W XIX w. pojawiły sie˛ liczne publikacje o Papczyn´ - skim, w których wysławiano jego wielkos´c´ i cnoty. W 1891 r. o. Pielasin´ ski otrzymał zezwolenie na po- s´wie˛cenie podniesionego prawie z ruin kos´cioła Wie- czerzy Pan´ skiej, w którym znajduja˛ sie˛ szcza˛tki o. Sta- nisława. Wiek XX przynosi znów bogaty dorobek bi- bliograficzny o załoz˙ ycielu marianów. Liczni autorzy w swych artykułach przedstawiaja˛ postulat wznowie- nia Procesu beatyfikacyjnego o. Papczyn´ skiego; infor- 152