Steponas Matulis new version

nocy Arcybiskup został dotknięty ostrymi bólami brzucha, które leczył sposobami domowymi. W nocy 21 stycznia poczuł się wyjątkowo źle i wezwał lekarza. Ze względu na obowiązujący od czasu zamachu stanu stan wojenny, lekarz przybył dopiero o godzinie 3.00 następnego dnia. Stwierdził ostre zapalenie wyrostka robaczkowego i konieczność natych- miastowej operacji. Chorego przeniesiono na noszach o godz. 8.00 do pobliskiej kliniki profesora Aleksandrasa Hagentornasa. O godz. 11.30 rozpoczęła się operacja. Wyrostek pękł i ropa się rozlała. Przez pierwsze trzy dni chory czuł się dobrze. 26 stycznia pojawiła się jednak gorączka. Codziennie przyjmował Komunię świętą, ale tego dnia poprosił, by mu ją udzielono na sposób Wiatyku. O ile rano mówił do pielęgniarki, że jeszcze ma wiele spraw do załatwienia, to wieczorem powiedział: „Niech już wystarczy, niech odejdę do wieczności”. Księdzu marianinowi, który o godz. 22.00 przyszedł odwiedzić Zwierzchnika, mówił: „Dziękuję tobie i wszystkim… Mną się opiekuje… Idź do domu…”. Po północy, czyli już 27 stycznia o godz. 1.00 przyjął namaszczenie chorych. Bardzo bliski śmierci pobłogosławił swych podwładnych marianów i jak prawdziwy dowódca wojska Chrystusowego zachęcał ich: „Rikiuokitės, pasišvęski- te! Rikiuokitės ir pasišvęskite!” tzn. „Zewrzyjcie szyk, poświęcajcie się! Zewrzyjcie szyk i poświęcajcie się!”. Potem odmawiał jakiś psalm, znakiem krzyża na sposób biskupi bło- gosławił pielgrzymom ziemskim; i tu miała miejsce apostolska scena, o której była mowa wyżej 271 . O godz. 3.45 spokojnie, z lekkim, nadziem- skim uśmiechem, zasnął w Panu 272 . Arcybiskup Jerzy Matulewicz został pochowany 29 stycznia 1927 r. obok Mečislovasa Paliulionisa, biskupa żmudzkiego, w krypcie kowień- skiej bazyliki archikatedralnej. Chyba nigdy Kowno nie widziało innych, tak uroczystych, z taką pobożnością, szacunkiem i zgromadzeniem naro- du odprawianych ceremonii pogrzebowych, jak tamte 273 . Czcigodne ciało 271 Zob. cz. I, rozdz. II, D, 8. 272 O ostatnich godzinach życia opowiada naoczny świadek, ks. prof. dr Ignas Česai- tis w: Paskutinès a. a. arkivyskupo Jurgio valandos , „Rytas” 21(1927). 273 O tym szeroko relacjonuje Edvardas Turauskas w: A. a. Arkiv. Jurgiui Matule- vičiui mirus , „Rytas” 23(1927); Paskutinė kelionė , „Rytas” 23(1927); Liūdnoji eisena , Reformator – Jerzy Matulewicz 89