Steponas Matulis new version

Powstanie, rozwój i śmierć marianów 27 Portugalczycy i Węgrzy. W roku 1862 zostało jedynie 26 ojców Litwi- nów i dwóch ojców Polaków 50 . Ojcowie generałowie swoją siedzibę na ogół mieli w swoich ojczyz- nach: jedni w Polsce, drudzy na Litwie. Od 1826 r. kapituły generalne zwoływano zasadniczo raz na sześć lat 51 . W przededniu nowych trudnych doświadczeń, które groziły okrojonej rodzinie mariańskiej, ostatnia ka- pituła miała miejsce w klasztorze korabiewskim w 1862 r. Bardzo poży- teczne uchwały tej kapituły nie zostały jednak wprowadzone w życie, bo ogromne wstrząsy polityczne dotknęły tak społeczeństwo, jak i Zakon. 2. Zgubny dekret (1864 r.) Po rewolucji lutowej w 1848 r. Napoleon III zdobywszy najwyższą władzę, zwyciężył Rosjan na Krymie (1855 r.). Car Aleksander II widząc, że chwieje się potęga Rosji, przystąpił do reorganizacji imperium i więk- szej centralizacji. Społecznościom nierosyjskim znajdującym się pod jego panowaniem nałożył surowsze jarzmo. Polacy i Litwini jako uciskani nie- miłosiernie pod względem religijnym i politycznym przez Rosjan, próbo- wali w 1863 r. zrzucić z siebie jarzmo carskie, mając nadzieję na pomoc Napoleona III. Nadzieja ta jednak zawiodła. Spodziewana pomoc nie na- deszła. Po stłumieniu powstania przez Aleksandra II oba narody zostały zapędzone w skrajną niewolę. Rząd rosyjski dnia 8 listopada (według ka- lendarza juliańskiego 27 października) 1864 r. wydał dekret i 4 grudnia (czyli 22 listopada) tegoż roku dołączył przepisy wykonawcze do tego dekretu. Według tych przepisów życie zakonne w Polsce 52 miało być pod- dane reorganizacji. W rzeczywistości jednak rząd zaplanował po prostu zlikwidowanie życia zakonnego 53 . Główne uderzenie skierowało prawo 50 J. Totoraitis, Marijonų vienuolija nuo 1864 iki atgaivinimo , „Tiesos Kelias” , 1936, s. 457-458. 51 W Mariampolu byli w latach 1826, 1838, 1844, 1850, w Mirosławiu zaś w latach 1847, 1856. Totoraitis, Marijonų vienuolija... , s. 459. 52 Do którego należała część Litwy nad lewym brzegiem rzeki Nemunas (dawniej Chronos, po niemiecku Memel). 53 Svod Zakonov Rossiskoj Imperii , Petersburg 1896, vol. XI, cz. I, sekcja II, art. 182-237, s. 43-51.