Steponas Matulis new version

Būčysa: „Ks. Cikota jest tu bardzo potrzebny. Jeśli on tu osobiście będzie, szybko otoczą go liczni poważni ludzie i w ten sposób będzie mógł za- cząć sprawę. Teraz ci ludzie [kandydaci] rozproszeni, mogą w ogóle być straceni dla Zgromadzenia [...] Rzym kiedyś później odnajdzie. Mi się wydaje, że on tu jest potrzebniejszy dla Kościoła” 529 . Za sprawą Przeło- żonego Generalnego mniej więcej w maju 1923 r. już było czterech księ- ży Białorusinów, jeden kleryk i kilku świeckich, którzy już okazali chęć wstąpienia do Zgromadzenia 530 . Rozpoczęcie spraw domagało się bardzo kierownika, którym mógł być nie kto inny, tylko ks. Andrej Cikota. Dla- tego 4 maja 1923 r. Przełożony Generalny jemu napisał: „Koniecznie ty musisz w tym roku powrócić; bez ciebie wiele spraw nie można posunąć naprzód [...] Życie i praca dostarczą wielkiej wiedzy, chociaż jej, jak tego pragniesz, nie zdobędziesz za granicą” 531 . Stąd też już w czerwcu tego samego roku A. Cikota wrócił do diecezji wileńskiej. Naznaczony został na wikariusza w parafii drujskiej, której proboszcz, Antoni Zienkiewicz, wspaniałomyślnie i szczerze wspierał marianów w realizacji ich zamierzeń 532 i był liczony za kandydata do Zgromadzenia 533 . O naleganiu Przełożonego Generalnego, biskupa Jerzego, na kapitule w Gdańsku, by nie odwlekać założenia domu białoruskiego już powie- dzieliśmy przy okazji zajmowania się tą kapitułą 534 . 2. Dalszy rozwój dzieł (1923-1927) W rozwiązywaniu i rozwijaniu spraw mariańskich w Drui głów- ny obowiązek spadł na pierwszego i jedynego jak na razie współbrata Białorusina, księdza Andreja Cikotę. Obowiązek ten był doniosły. Za- dań i trudności było pod dostatkiem. Bo ks. Cikota od nowa kształto- wał założone przez biskupa Jerzego zgromadzenie zakonne Służebnic 529 List J. Matulewicza do P. Būčysa, 29 grudnia 1922, nr 15. 530 List J. Matulewicza do Stolicy Świętej, 8 czerwca 1923. 531 Tamże. 532 Te zamierzenia to założenie domu marianów. 533 Został przeniesiony na proboszcza do Głębokiego, a tę funkcję przejął A. Cikota. 534 Zobacz tego opracowania: cz. II, rozdz. III, E. Rozpowszechnianie się marianów po świecie 261