Steponas Matulis new version

24 Steponas Matulis MIC aktywności i roztropności o. Rajmund Nowicki stał się rzeczywistym re- formatorem Zakonu 38 . Zmarł w Mariampolu dnia 6 kwietnia 1806 r. 39 . D. Schyłek (Czas, w którym Zakon stracił pierwotny blask) 1. Zmienne losy między rokiem 1795 a 1864. Na początku drugiego stulecia od założenia Zakon Marianów zaczęły dotykać wielkie nieszczęścia. Przyczyny nieszczęść, które spotykały ma- rianów, były zewnętrzne. W tym czasie niepodległość polityczna dwóch państw, Polski i Litwy, zjednoczonych pod berłem króla polskiego, została wystawiona na niebezpieczeństwo, trzy razy bowiem, w roku 1772, 1793 oraz 1795 terytoria ich były rozdzierane między trzy sąsiednie królestwa (Austria, Prusy i Rosja). Po trzecim rozbiorze dwa klasztory, Skórzec i Goźlin, przeszły pod panowanie austriackie, pięć zaś: Góra Kalwaria, Puszcza Korabiewska, Igłówka, Mariampol i Mirosław, zostały wcielone do Królestwa Pruskiego, innych zaś pięć: Berezdów, Janów, Ostrzyków, Raśna i Wołpa, pozostały na tym terytorium, które włączono do Rosji. Przełożony generalny, o. Tadeusz Białowieski (1793-1829), rezydował pod zaborem austriackim w domu skórzeckim, lecz władze tak rosyjskie jak i pruskie nie pozwalały mu nawiązać kontaktów z marianami z ich terytoriów 40 . Gdy wojsko Napoleona pod wodzą Aleksandra Berthiera 15 lutego 1798 r. zajęło Rzym, to w niedługim czasie marianie jako cudzoziemcy zostali z Rzymu usunięci 41 . Tym samym generalne przedstawicielstwo ( procura ) marianów w Rzymie zostało zamknięte. Przy takiej sytuacji 38 Por. Sydry, dz. cyt., s. 279-282. 39 Album Patrum ac Fratrum marianorum... defunctorum ab anno 1700 usque ad annum 1864 , AMLit. 40 Por. Totoraitis, dz. cyt., s. 9, 25. 41 Biasotti, dz. cyt., s. 43.