Steponas Matulis new version

220 Steponas Matulis MIC Karevičiusowi, dzięki któremu otrzymał wreszcie od Niemców zezwole- nie na powrót na Litwę. Dnia 1 marca 1918 r. opuścił Warszawę i w na- stępnym dniu był już w Kownie. Czekając na zgodę Niemców, by mógł jechać do Mariampola, co oni z zasady opóźniali, od pierwszych już dni w Kownie zajął się gorliwie apostolatem: prowadził rekolekcje dla kle- ryków seminarium diecezjalnego i dwie serie rekolekcji dla świeckich. Pozwolenie na podróż otrzymał po dwóch tygodniach. W Mariampolu urządził rekolekcje dla gimnazjum, seminarium na- uczycielskiego i dla ogółu wiernych świeckich 348 . Szczególnym jednak jego zadaniem było odnowienie i rozwój marianów na Litwie. By tego dzieła dokonać, należało przezwyciężyć napotykane niemałe trudności i niebezpieczeństwa. Sam dom mariampolski w czasie wojny i bitew został spustoszony i pozbawiony wyposażenia. Ściany i dach były w wielu miejscach uszko- dzone albo zniszczone, elementy z drzewa w przeważającej części już zgniłe. Także poważnie naruszony był kościół parafialny 349 . Remont bu- dynków nie cierpiał zwłoki, mimo że nie było funduszów. Ponadto w sa- mym klasztorze przebywali księża diecezjalni i zatrzymywało się cza- sowo dużo nowych uciekinierów przybywających z Rosji. Dużo czasu zajmowały Przełożonemu Generalnemu spotkania z gośćmi, częste różne zebrania z księżmi. Między księżmi rozchodziły się często dość ostre gło- sy krytyki wobec władzy diecezjalnej, które ks. Jerzy starał się w mia- rę sił odpierać i łagodzić. W tym czasie proponowano mu urząd rektora w seminarium sejneńskim. „Kategorycznie odmówiłem […], wspomina sam, przyszedłem założyć dom zakonny, a nie co innego wykonywać” 350 . Sami tylko we dwóch współbracia ks. Dvaranauskas i ks. Novickas byli bardzo przeciążeni obsługiwaniem miejscowej, prawie jedenastotysięcz- nej parafii i prowadzeniem różnych stowarzyszeń katolickich. Ciężar ten dzielił z nimi w miarę sił Przełożony Generalny. Teraz ponadto ks. Jerzy urzeczywistnił swoje dawne pragnienie: za zgodą biskupa sejneńskiego 348 Matulaitis-Matulevičius, Vilniaus dienoraštis… , s. 1-2. 349 Matulewicz, Sprawozdanie dla Stolicy... , s. 14; Totoraitis, Sūduvos Suvalkijos… , s. 461-462. 350 Matulaitis-Matulevičius, Vilniaus dienoraštis… , s. 2.