Steponas Matulis new version

C. Polska 1. Pierwsze poczynania (1911-1914) Z powodu systematycznego rozbijania życia zakonnego, klasztory męskie w Polsce pod okupacją rosyjską do końca XIX w. doprowadzone zostały prawie do całkowitego zniszczenia. Ocalał bowiem tylko jeden klasztor kapucynów z 15 zakonnikami. Trochę lepiej przedstawiał się los eremitów św. Pawła Pustelnika w Częstochowie 232 . Owszem, były jesz- cze dwa zgromadzenia męskie ukryte, nowo założone, dlatego więc mało rozpowszechnione. Do ich rozwoju ks. Jerzy Matulewicz też się w miarę sił przyczyniał 233 . Mając to przed oczyma, łatwo zrozumieć, że przed ma- rianami, potajemnie niedawno odrodzonymi, w Kościele polskim rozcią- gało się bardzo rozległe pole pracy. Formalny akt odrodzenia marianów właściwie miał miejsce w 1909 r. w Warszawie, chociaż nie było przed- stawicieli 234 . Ale odnowiciel, ks. prof. Jerzy Matulewicz, nie zwlekał z rozpowszechnianiem marianów na Polskę. Pierwsze owoce jego starań pokazały się w 1911 r.: było czterech nowicjuszy Polaków 235 . Pod koniec następnego roku wrócił z Fryburga do Warszawy pierwszy neoprofes, o. Kazimierz Bronikowski. Gdy natomiast hrabina Magdalena Radziwiłł szukała księdza Litwina do pełnienia świętych posług w koś- ciele Najświętszego Imienia Jezus w Warszawie, Przełożony Generalny skierował tam o. Leonasa Kulvetisa. Wspomniana hrabina miała prawo patronatu tego kościoła i zarezerwowała go przede wszystkim dla Litwi- nów przebywających w Warszawie 236 . Ks. Kazimierz Bronikowski i w 1913 r. posłany z Fryburga do Warsza- wy o. Juozas Vaitkevičius, pomagali księżom diecezjalnym w duszpaster- stwie. Ten ostatni w tym samym roku został przeniesiony do Częstocho- wy, by na życzenie władzy kościelnej przygotowywać drogę do objęcia 232 Por. tego opracowania: cz. I, rozdz. I, D, 2. 233 Por. tego opracowania: cz. I, rozdz. I, D. 234 Por. tego opracowania: cz. II. 235 Por. tego opracowania: cz. II, rozdz. III, C. 236 Por. Wiśniewski, Sprawozdanie z domu raśniańskiego i warszawskiego przy ul. Moniuszki nr 3a , CGG, V, Sprawozdania z domów , nr 13. Rozpowszechnianie się marianów po świecie 195