Steponas Matulis new version

184 Steponas Matulis MIC Wielkiej aktywności, dobrej woli, wysiłków do postępu w życiu za- konnym i Bożej pomocy marianom nie brakowało. Różne więc napo- tykane trudności, choć nie zawsze łatwo, ani szybko, lecz przecież po- myślnie przezwyciężali. Liczba kandydatów w nowicjacie i postulacie dość szybko rosła. Po koniec roku 1925 było 12 nowicjuszy i 8 postulan- tów 167 . Na początku zaś 1927 r., to jest w roku śmierci Reformatora, było 11 nowicjuszy i 14 postulantów 168 . Całkowita liczba należąca do wika- riatu amerykańskiego wynosiła 61 osób 169 . Współbracia z pochodzenia byli Litwinami, Polakami, Francuzami. Od początku nowicjatu (1914 r.) posługę magistra spełniali księża: Feliksas Kudirka, Vincentas Kulikau- skas, Pranciškus Pranas Būčys, Kazimieras Matulaitis, Julijonas Novi- ckas i Vincentas Dvaranauskas. Oprócz wzrostu w liczbę, widać też było wzrost duchowy. b. Szkolnictwo Konstytucje marianów zatwierdzone w 1910 r. o szczegółowym celu Zgromadzenia między innymi mówią: „promocja kształcenia i zdo- bywanie wiedzy, nauczanie innych” (nr 2). Dla osiągnięcia tego celu Zgromadzenie powinno dążyć: „przez zakładanie i prowadzenie różnego rodzaju szkół, kolegiów i instytutów” (nr 3). Początkowo na tym polu w gruncie rzeczy marianie mało mogli zrobić. Pranciškus Būčys i sam reformator, Jerzy Matulewicz, pełnili funkcje profesorów na Akademii Duchownej w Petersburgu, zaś ks. Jonas Totoraitis uczył w Wyższym Seminarium Sejneńskim. Pierwszą szkołę, a była to szkoła podstawowa, otworzyli marianie z Chicago w styczniu 1914 r. przy parafii św. Michała Archanioła. Od jesieni tegoż roku marianie szkołą kierowali, a Siostry od św. Kazimierza w niej uczyły 170 . Przełożony Generalny w liście z 17 lu- tego 1914 r. zachwala założycieli szkoły i wyraża swoje większe życze- nie: „Ja marzę zawsze i myślę, kiedy wam się uda założyć w Ameryce 167 Elenchus Marianorum… , s. 18-19. 168 Tamże, s. 7-8. 169 Tamże, s. 15. 170 Kudrika, De Congregatione… , s. 1.